غزل الف میم روز

vahid-najafy — Sun, 13 Sep 2009 22:22:18 GMT

به نام او

حیف و صد حیف که در حلقه ی این سنگدلان

نیست گوشی که پذیرای نصیحت باشد

خبر ها همه پیش دوستان و دشمنان است و من درخرم آباد ـ این دهات بزرگ ـ هیچ خبری را برای شما ندارم . در این شش ماه و اندی که چسبیده بودم به این زنده گی لعنتی هیچ اتفاق خاصی رخ نداد که بخواهد عرض اندامی کند . قصه ی انتخابات هم تمام شد و به قول خودمان هرکسی رفت « سی » خودش . هیچ چیز در این بین مرا آزار نداد ، هیچ تکانه ای تکانم نداد . بی تفاوت بودم مثل ماهی مرده ای که روی آب آمده و این عین خوشبختی ست

سه نکته ی کوتاه اما مهم !

پیش از هر چیز شماره ی تماس ۰۹۱۶۶۶۳۵۲۱۷بنده قطع شده و دوستان می توانند با شماره ی ۰۹۱۶۸۶۰۶۳۶۰علاوه بر کامنت گذاری با اس ام اس نیز به روز شدنشان را اطلاع دهند ( زنده باد تکنولوژی!)

و نکته دوم مطمئنا هر ما بایستی به عقاید نظرات و تصمیمات هم دیگر احترام بگذاریم و لو اینکه با نظرات و تصمیمات ما همخوان نباشد . طی جریانات اخیر دیدم بعضی از وبلاگ ها به نشانه اعتراض با دنیای مجازی خداحافظی کرده اند . از جمله ی این وبلاگ ها وبلاگ غزل پست مدرن هست که به حق نقش بزرگی را در رهبری غزل متفاوط تا امروز برعهده داشته است . نمی خواهم از مهدی موسوی حمایت کنم و بحث تعارف نیز به کنار اما فکر میکنم ایشان باید تجدید نظری در این مورد داشته باشند چرا که وبلاگ غزل پست مدرن دیگر به ایشان تعلق ندارد بلکه پرچم غزل امروز است که بستن آن یک مجوز جمعی می خواهد. از همین جا از ایشان دعوت و خواهش می کنم در تصمیمشان تجدید نظر کنند .

نکته ی سوم وبلاگسکسکه های مست با مدیریت شهرام میرزائی به روز شده دعوت میکنم متن کامل این پست او را بخوانید . این دعوت تنها به عنوان خبر رسانی ست و هیچ گونه مخالفت و یا موافقی با مسئله ی مطرح شده توسط او نیست .

از مقدمه که بگذریم در سایت ها صحبت از رفتن محمد رضا شفیعی کدکنی بود.هست . علتش بماند که تا مدتی دیگر مشخص می شود . همه ی ما کدکنی را می شناسیم و البته خودم بیشتر او را یک استاد دانشگاه می دانم که بر خلاف رضا براهنی همیشه در حال تحسین و تائید ادبیات گذشته بوده است تا کشف و شهودی خلاقانه در آن و از این باب سیروس شمیسا را بیشتر قبول دارم(هرچند هنوز کتاب دانشگاهی تازه های بدیع او سرم را به درد می آورد) حال بماند که اکثریت قریب به اتفاق دوستان شاعرم کدکنی را بزرگتر می دادند . امادر نشریه شعر شماره 65 صفحه 3 قصیده ای از او به نام شعر پارسی خواندم که بعد از اینکه کلی خندیدم کلی هم گریه کردم . او در این قصیده با اشاره به جیغ بنفش معتقد است گوش زمانه را هوشنگ ایرانی ها از مزخرف آکنده اند !! و آن را آزرده اند از این گزند !! و مسیر جریان خلاقانه شعر نو پارسی را منحرف کرده اند . نمی خواهم از هوشنگ ایرانی دفاع کنم اما همیشه جریانات نوپا انحرافات و بیراهه هایی هم در پی دارند (هر چند معتقدم در تاویل و تفسیرجیغ بنفش در آن شعر هوشنگ می توان کتابی نوشت) و این جریانات در حمام فین تاریخ سر بریده خواهند شد تا شعر خلاقانه مسیر خود را بیابدو اگر قرار نبود هیچ انحرافی به زعم گفته این قصیده ی غرا!!بوجود بیاید ما اکنون به شعر سبک هندی را داشتیم و نه صائب و

بیدل دهلوی بزگ را .

به زبان ولحن بیت اول این قصیده توجه کنید :

ای شعر پارسی که بدین روزت اوفکند ؟!/ کاندر تو کس نظر نکند جز به نیشخند !!

گویا جناب کدکنی به این نکته توجه نداشته اند اولین المانی که مخاطب در هنگام رویارویی با شعر به آن برخورد می کند زبان است . زبان و دستوری که ایشان در این قصیده ی مقاله گونه ( که ای کاش مقاله می نوشت که در این صورت قوالب کلاسیک را ابزاری قرار نمی داد برای مقابله کردن با جوجه اردک های زشت شعر خلاقانه و به زعم ایشان منحرف امروز ) به کار برده اند بایستی برای ترجمه به قرن های گذشته پست کرد و یا از بلند گوی همین نشریه رودکی بزرگ را « پی یج » کرد تا بیاید و بنویسد که این اوفکند یعنی چه ؟!!در ادامه ی این قصیده ی بی ردیف که دست قافیه هایش رو شده است برای خانه ی بی سقف خود از ستون های استواری چون حافظ و سعدی و فردوسی و مولوی استفاده می کند و در ادامه ی بعد از چند بیت می رسد به بهار و ایرج و پروین و در لنگه ی بعدی در به فروغ و سهراب و امید با صفت ارجمند که گویا به خاطر قافیه آمده (الله الاعلم) . در این بیت، شاملو فراموش شده و ایرج میرزا نیز با همه آن شعرهای پورنوئی اش نمی بایست می آمدکما اینکه تازگی ها خیابانی در مشهد به همین نام به خیابان جلال آل احمد تغییر داده شده است (با توجه به دیدگاه راوی در شعر و به شعر ) . یک مسئله ی دیگر اینکه با توجه به اینکه استاد ی آقای کدکنی بر همه ی ما مبرهن است اما در همین بیت من با اشکال وزنی روبرو شدم که گذاشتم به حساب اشکال تایپی حروف چین نشریه ولی هر چند دو دو تا چهار تا کردم نتوانستم کلمه ای جای سهراب بگذارم که وزن جفت و جور شود اگر دوستی یافت به من هم خبر دهد اما آن بیت این است :

جای بهار و ایرج و پروین جاودان

جای فروغ و سهراب و امید ارجمند

که وزن این قصیده ظاهرا مستفعلن مفاعل مستفعلن مفا بوده که در این بیت کلمه ی سهراب لنگ می زند .

خلاصه اینکه با دوستی این قصیده را می خواندیم که به طنز گفت شاید این شعر حدیث نفس باشد ! به هر حال مطمئنا" جناب آقای استاد محمد رضا شفیعی کدکنی با چاپ آثار ارزشمند خود حقی بسیار بر گردن ما دارد نبایستی با چنین دگم اندیشی ها و کلی گویی ها و مطلق نگری هایی همچون شاملو که چنین برخوردهایی را باغزل داشت به اعتبار خود لطمه بزند . هر جا هست خدا یارش باشد . . .

در این پست به جبران غیبت شش ماهه ام دو شعر برای شنیدن نقد و نظر شما می گذارم ...

شعر اول :

هی گریه کردم

قرص خوردم

شب

نخوابیدم

در دست های سرد تو از تب نخوابیدم

دیدم برای داستانم قهرمانی نیست

دیدی برای قهرمانت داستانی نیست

آجر به آجر ساختی دیوار هایت را

خاموش کردی با تنم سیگارهایت را

سلول های انفرادی چشم هایت بود

یک سنگفرش خونی از من زیر پایت بود

می خواستی از من بگیری نقش خوبت را

زیبایی ِ هر چند غمگین ِ غروبت را

از لای باز ِ پنجره ، شب ، آفتابی شد

ژیلت کشید و عطر زد ، آدم حسابی شد !!

من

گریه کردم

قرص خوردم شب

نخوابیدم

در دست های گرم تو از تب نخوابیدم

دنبال تو رفتند پاهایم قدم هایم

مانند چسب زخم چسبیدم به غم هایم

احساس کردم می شود دنیای دیگر داشت !

دستی از آن بالا تو را از یاد من برداشت !

خالی شد م از هر چه در قلبم قدم می زد

مثل گذشته عشق حالم را به هم می زد

گم کردم از خالی تو در تخت خوابم را

شب ریختم در استکانت آفتابم را

حافظ به دستم داد دست دختر رزها

چسباندمت

با تف!!

به دیواری ِ کاغذها

سعدیه ای بودی ، دلت شیراز کم آورد

در مینیاتور ها زنی که ناز کم آورد

مثل کتابی نسخه خطی بود اندامت

زیبای نستعلیق در دیوانه ی نامت

در باد ـ گندمزار بودی ـ راه افتادی

از لای باز پنجره در ماه افتادی

من گریه گردم قرص

خوردم

شب

نخوابیدم

در دست های داغ تو از تب نخوابیدم

بگذار خود را جای من دنیایی از گریه

بگذار سر بر شانه ی تنهایی از گریه

دیوار باش و قفل تا روح ِ جهان باشی

برگرد تا یک پای اندوه جهان باشی

بگذار لای زخم هایم استخوانت را

در داستانی که ندارم قهرمانت را

لطفا"تنم را لمس کردن در خواب و بیداری

آرام روشن کن برایم باز سیگاری

شعر دوم :

بسیاری از کسانی که شعر زیر را برایشان خواندام متفق القول بودند که این شعر یک نظم خالی ست و هیچ حرفی برای گفتن ندارد .هیچ دغدغه ای در آن نیست !! و از روی تفنن و سرگرمی سروده شده است . خب من هیچ حرفی نداشتم به آناه بزنم چرا که درکشان می کردم اما آیا آنها هم دغدغه ی مرا دغدغه ی راوی را در این شعر درک می کردند و یا می کنند ؟!

من

گل ضعفه ی خشخاش در تلخی تنباکو

ترشی ِ شیرین ، شربت ِ به ، میوه ی لیمو

افسانه و جومونگ، شمشیر ِ پلاستیکی

تبلیغ ِ ژیلت ، موبر ِ آقای پشمالو

تو خط چشمی می کشی و راه می افتد

روح ِ پلنگی در پتوی شوهر آهو

افسانه با جومونگ سر گرم است بعد از شام

افسوس خانم با خودش همسایه با زائو

من با زغال و سیخ نرد عشق می بازم

تریاک را در چایی ِ داغم می اندازم

شیرین

کتری ِ آب ِ جوش ، دنیای پر از آغوش

یخچال و آب و آینه در خانه ات خاموش

شیرینی و با تلخی ِ ترشی ت می سازی

فرهاد توی خواب می گوید به تو بهنوش !!

وا می کنی از پنجره در را و می بندی

خوابت نمی گیرد ولی کتری ِ آب ِ جوش !

دنیا برایت آشپزخانه ست و تاریکی

اما برای شوهرت یک مولوی تا شوش

من با زغال و سیخ نرد عشق می بازم

تریاک را در چایی ِ گرمم می اندازم

افسانه

طرح کگباب ِ بره را در کاسه ی چینی

جومونگ را از تو ی LCD ت می بینی

هی انتظارت را برای خانه می گویی

هر روز و شب دور ِ خودت دیوار می چینی

تو نسبت ِ شیری به قهوه ، تلخی و شیرین!

خوشحالی ِ یک آدم ِ همیشه غمگینی

داری سرت را شیره می مالی و می دانی

می سازی از خانه بهشتی با گل ِ چینی

من با زغال و سیخ نرد ِ عشق می بازم

تریاک را در چایی ِ سردم می اندازم

من

دلخسته ام از خانه ها دیوار ها در ها

از نسبت فامیلی ِ آغوش و بستر ها

دنبال جایی هستم از بی مولوی تا شوش

وقتی برای گریه کردن زیر آب دوش

اقسو س و افسانه شدن های دلی خونی

تا شست وشوی زخم ها با لیف ِ صابونی

روح پلنگی خسته ام توی اتاق خواب

مهتاب

سر را می برد زیر پتوی حوض

امشب نیامد خانه اما

شوهر آهو !!!

سلام یعنی خداحافظ

vahid-najafy — Sat, 21 Feb 2009 14:22:18 GMT

بنام خدا

گر غصه ی روزگار گویم

بس قصه ی بی شمار گویم

یک عمر هزار ساله باید

تا من یکی از هزار گویم

مقدمه مال مقامی ها ....

اول : .... دیگر تمام شد ....

روزهای دانشجویی تمام شد و دیگر لازم نیست کتاب هایی را که دوست ندارم، بخوانم .

دوم : .... آخرین نفس های طناب ....

اسامی برگزیدگان کنگره ی سایت آدم برفی هااعلام شد و گویا بنده جزو چند نفر برگزیده اول بوده ام . از کم و کیف آن چندان اطلاعی ندارم امیدوارم آثار برگزیده شده لیاقت برگزیده شدن را داشته باشند . اما نکته ی جالبی را که دیدم این بود که مجید عزیزیی که شاعر کنگره ای نبوده و نیست و مثل خیلی ها به خاطر سکه و ... در کنگره ها شرکت نکرده و در ایوار هم به نوعی حقش ضایع شد می آید و در سایت آدم برفی ها جزو برگزیدگان دوم قرار می گیرد که به نظر من نشان دهنده ی توجه به شعر و شعریت در انتخاب آثار بوده و هست .

سوم : واگویه های یک آدم نق نقو ....

خیلی دوست داشتم در جلسه ی نقد گریه روی شانه ی های تخم مرغ شرکت کنم که متاسفانه نشد اما به هر حال مقاله ای نوشته و تسلیم جلسه کردم که می توانید در سایت آدم برفی ها آن را بخوانید .

نقد گریه روی شانه ی تخم مرغ

چهارم :.... اعترافات ژان ژاک روسو....

لینک دو شعر از من :

وپیش از آنکه خودش را...(عروض)

مرددر پس زمینه می خوابد(آدم برفی ها)

پنجم: .... آیا من با ایرج میرزا نسبتی دارم؟!....

آشغال های مهم که برای گرفتن مجوز از اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی حدود شش ماه در صف بود با نزدیک به پنجاه بیت مورد دار !!! برگشت خورد . آن قدر عصبانی بودم که آن را محکم کوبیدم توی سر دبوان ایرج میرزا !!!!

ششم: .... همه ی ما برابریم اما بعضی ها برابرترند !!!!...( درباره ی کنگره ی ملی شعر ایوار!!!)

خیلی وقت است دیگر به میخچه های پای راستم عادت کرده ام . با آن ها راه می روم و حرف می زنم . عادت کرده ام به خیلی چیز های بد که نمی خواهمشان اما هستند ، دوستی های جعلی را کمال میل می پذیرم ، باند بازی های رفیقان شعری ام را . می دانم دنیا آنقدر بزرگ هست که می شود گوشه ای رفت و گم شد . به عادت های گند روزانه ام به دیده ی حسن نگاه می کنم و روز تولد عزیزانم را به راحتی آب خوردن فراموش می کنم . دیگر کرج که می روم برای شاملو شعر نمی خوانم، توی اتوبوس جایم را به آدم های مسن نمی دهم ، خیلی وقت است همه چیز برایم عادی شده است حتا کتاب خریدن و خواندن چنگی به دل نمی زند . گریه کردن و خندیدن را هم سال هاست فراموش کرده ام . این ها را گفتم که وقتی در باره ی ایوار می نویسم بدانید نه برای عقده گشایی می نویسم و نه از کسی کینه ای به دل دارم . اهل نان قرض دادن به پدرم هم نیستم و نبوده ام . این هایی را که می خوانید رویداد ست که در ایوار 87 اتفاق افتاد . ایواری که قبلا" ها خاطرات خوشی از آن با من بود و خرم آباد را با آن دوست داشتم .

گفته باشم نه قصد تخریب کسی را دارم و نه خدای نخواسته می خواهم به کسی توهین کنم و یا از آب گل آلود ماهی بگیرم .اصراری ندارم باور کنید یا نکنید همینکه می نویسم اگر دروغ یا راست باشد می دانم باید که روزی یک جایی توی همین

دنیا به خودم و یک روزی یک جایی توی آن دنیابه خدایم جواب پس بدهم .

می دانم با نوشتن دراین باره یک پست دیگر از پست های غزل الف میم روز را به گند می کشم . اما هیچ چاره ای نیست ...

خب !بهتر است به اصل مطلب بپردازم :

در ویژه نامه ی پخش شده توسط هیات اجرایی نام دو تن از خرم آبادی ها در لیست دعوت شدگان نیامده بود و همچنین در لیستی که در وبلاگ کنگره نمایش داده شده بود نیز آنها نبودند من نمی دانم کسانی که شعرهایشان برای داوری دست داور نرسیده چطور یکدفعه برگزیده سوم می شوند !؟ البته یکی از آن دو عزیز گویا یک روز قبل از کنگره اثرش را با وساطت هیات اجرایی به داوران رسانده بود !

شعر برگزیده ی اول کنگره ی ایوار به شهادت منشی کنگره ی دو سال پیش هانای همان شعری بود که در آن کنگره شرکت داده شده بود و دست برقضا جزو مقامی ها هم بوده این درحالی بود که شعر احسان اسکندری که در ایوار چند سال قبل شرکت داده شده بود و جزو تقدیری ها بود رد شده بود و از طرفی شعر مهدی فرجی نیز در کنگره ی شعر بندر عباس همین سال صاحب رتبه شده بود که باز هم در این کنگره شرکت داده شد

هنوز کنگره نفس های آخرش رامی زد که خبر رسید بنده و مجید عزیزی و شهرام میرزایی جزو مقامی های شعر کلاسیک بوده ایم و طبق گفته ی آقای کشوری و تایید امین روشنی زاده به دلیل کسر بودجه ترجیح داده بودند نامی از ما نبرند و یا بایستی تعداد سپید سراهای صاحب مقام خرم آبادی را کم می کردند که به ما برسند ( طبق اقدامی بی سابقه 4 نفر از خرم آباد مشترکا" برگزیده سوم شدند) .

با جناب آقای نصرت مسعودی یکی از داوران کنگره صحبت کردم ، ایشان فرمودند که چند شعر از شعر های سپید را اصلا" رویت نکرده بودند ، خصوصا" شعر شهریار شهریاری را

بیانیه داوران شعر کلاسیک و سپید مشترک نوشته شده بود و انتخاب شعرها از زمین تا فلک با آثار برگزیده تفاوت داشت ! و اما مثل همیشه از حربه ی سلیقه استفاه شد که آنچه من دیدم نه سلیقه بلکه سیاست بود .

در پایان مدافعان که اغلب هیات اجرایی و برگزیدگان خرم آبادی بودند فرمودند که آثار سایر شرکت کنندگان بسیار ضعیف تر بوده است که اگر این چین باشد باید گفت سطح کیفی کنگره ی ایوار زیر خط صفر بوده است .

هفتم :

قرار بر این بود که یک روز در هفته جلسه ای دوساعته را به صورت جمع خوانی در تالار بهمن خرم آباد برگزار کنم که گبه دلیل پریشان بودن جمع هیات امنای انجمن شعر خرم آباد فعلا" بلاتکلیف مانده ام . در صورت قطعی شدن آن حتما"در پست های بعدی به جزییات آن خواهم پرداخت .

هشتم :

همین فردا بود در سایت آدم برفی ها

نهم :..... هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری ست .....

مثلث ترکیبی را از من در این پست بخوانید . ذکر این نکته ضروری ست که این شعر در دهن کجی به تمام کسانی ست که به فکر می کنند قوالب کلاسیک ما در امروز جایی ندارند.

گیــسو به باد داده ی بارانی !

محصـول فصل، فصل پریشانی!

این سیـب هـای نوبر لبنـانی

مال تواند و من که خــریدارم

باید که زورکی شده بــردارم

لبخــندهای قنــد شـکربـارت

شاگردهای بر سر بازارات

دارنــد می رسنــد به انـبارت

بگذار تا که دور و بــرت باشم

جای درشکه جای خرت باشم

بگذار در شراب خودم باشم

مستوجب عذاب خودم باشم

در خانه ی خراب خودم باشم

شــرب مدام ! شیر و شکر مــزه

جم جم جمیله های تو پس لرزه

پـــرونده ی سیــاه بـرای من

اشک و گنـــاه و آه بـرای من

این راه اشـــتبـاه بـــرای من

توبارقیب باش سر وعـده

چند رجـب! حوالی ذیقعده !

ســرگرم می کنم شطحاتم را

از پشت شیشه چهـره ی ماتم را

پـــر می دهم کلاغ حیاطم را

اما نخـــواه بی توخوشم باشـد

هر چند، گاه بی تو خوشم باشـد!!

چمشــت اشاره ای به تب انگور

لبهـــات شکر است به هر منـظور

ابــــروت کج کلاه زمانــی دور

تاریــــخ شاعران به تــو می نازد

دل هـــر کسی که داشته می بازد

گفتی کتاب عشوه گـری خواندی

شب نامــه ی هزار پری خواندی

عشـــاق را به پنج دری خواندی

پس کو کجاست پنجره ی بازت؟

از پشـت جـادر زری ات نازت ؟

سنگینـــی تو مسیله ی روز است

بازار زرگران به تو مقروض است

جای تو هر کجاست محفوظ است

لای مجـــــله های مــد زن ها

توی زفاف خانه ی مانکن ها

اصــلا " قیافه ی بدنی خیسی

تغییر ناپذیر و دگردیسی

مشغول پنــبه ای و نمی ریسی

در لای پای بچــه ی بازیگــوش

چون دیو سهـمناک ولی خاموش

فصلی نبشــته از تـو براین غـارم

فصلی نبشــته از تـو به تـکــرارم

تاریــخ بیهــقی ست که بـردارم

تا بـــاد عاشـقانه چنــین بـــادا

تا بــاد عاشــــقانه ، چنین بـــادا

گیـــسو به باد دادی و در رفـتی

با باسایه ی سرت به سفر رفتی

از خـــانه ام بـــدون خبر رفتی

تو نیستی چقدر دلــم تنگ است

پای درشکه پای خرت لنگ است

سلام یعنی خداحافظ

کنگره ملی شعر ایوار 87

vahid-najafy — Tue, 02 Dec 2008 21:56:18 GMT

بنام خدا

من با کمال میل موسیلینی را به شما توصیه می کنم !

امسال بازار کنگره های آزاد شعر گرم گرم بود اما حالا می بایست می آمدیم و ذهنیت شکل گرفته و قالب بندی شده ی داوران را تغییر می دادیم به هر حال این ابوطیاره را هر طورتعمیر کنی باز یک جایش می لنگد . کنگره ملی شعر ایوار نیز چون سال های پیش در خرم آباد بر گزار می شود زمان برگزاری آن اگر با مشکلی بر نخورد پنجم و ششم دی ماه خواهد بود . بدبختانه یا خوشبختانه از کم و کیف این کنگره هیچ اطلاعی ندارم و دوستان می توانند با سر زدن به بلاگ کنگره و شماره موبایل های درج شده برای ارسال شعر هماهنگ کنند .

ستاره ای بدرخشید و ماه را بلعید !

در بیرون از این فضای مجازی بسیار خنده دار است که من بخواهم مهتاب بازوندرا به عنوان شاعر معرفی کنم ، چرا که او با اینکه با هم اشتراک سنی داریم اما خیلی پیشتر از من به شعر می پرداخته و از همان آغاز هم استعداد ذاتی شعری اش توجه همه ی شاعران و شعر دوستان را به خود جلب کرده است . به جرات می توانم بنویسم که مهتاب یکی از شاعرانی ست که غزل غرب کشور با داشتنش به خود می بالد . بااینکه من و مهتاب بازوند هر دو به ذات غزل فکر می کنیم اما شدیدا" در برخوردهایمان با آن متفاوت عمل کرده و بعضا" اختلاف سلیقه هایمان باعث شده ماه ها آثار همدیگر را اصلا" نخوانیم . بیشتر اشعار او حسی هستند و زبانی ساد ه و امروزی دارند، سعی در ساختن تصاویر شاعرانه و استفاده از ارجاعات بیرونی به نفع شعریت ، یک نوستالوژی پنهان در لایه های زیرین شعرش از او شاعری خوب ساخته است البته در این بین ذهنیت کلاسیکش در زبان باعث شده که خلاقیت در آثار او به چشم نیاید . به هر حال تمام این اختلاف سلیقه ها باعث نمی شود وبلاگ او را که به تازگی به فضای مجازی آمده در این پست معرفی نکنم . او شاعر خوبی ست.

نقدینگی !

ششم آذر در گرگان جلسه ی نقد گریه روی شانه ی تخم مرغ بود که به دلایلی نتوانستم حضور داشته باشم ولی مقاله ای را هر چند با کلی نویسی ها و شتاب نگری ها برای این جلسه آماده کردم. در آن مقاله نام از کسی نبردم و بیشتر روی اشکالاتی صحبت شد که هرکدام از ما به نحوی در کتاب با آن روبرو بودیم . در این گیر و دار موبایلم هم به علت بدهی قطع شد که با این اتفاق میمون!! ازکم وکیف آن بی خبر ماندم . به احتمال زیاد چند و چون آن را در بلاگ غزل پست مدرن خواهیم خواند .

همیشه حق چیزی نیست جز تصور تو!!!

چندی پیش در بلاگ مازیارعارفانی بحث و جدلی بود بر نعش شعر در دهه ی 80 و گویا سرچشمه و انگیزه ی این بحث و جدل مقاله یی بود که جناب پاشا در نشریه ای به چاپ رسانده بود . مهرداد فلاح ، بهزاد خواجات و خود پاشا نیز در این بحث و جدل هستند ! بر این باورم چه مخالف و چه موافق دهه ی 80 چون دهه های گذشته اتفاقات خاص ادبی خودش را داشته و خواهد داشت و نه به بدگویی کسی به آوار می نشیند و نه به خوش گویی کسی به فلک می رسد . به هر حال خواندنش خالی از لطف نیست .

مدت زمان زیادی ست که غزل نمی نویسم چرا که هنوز آن فضای مورد علاقه ام ایجاد نشده فعلن در حال مطالعه هستم و البته دیدن فیلم ، پیگیری مجوز از انتشاراتی هم که یکی از کارهای همه روزه ام شده در این پست با دو غزل غیر منتظره !!! منتظر نظرات شمامی مانم :

عکسی گرفته از تو در پستوی انباری

من ، باز باران باز این توفیق اجباری

حل می کنم در چای تلخی های شیرین را

فرهاد می خواند برایم کوچه بازاری

بیرون تماشایی ست وقتی باد می آید

گیسوی بیدی را اگر برشانه بگذاری

این شهر بی دروازه بن بست است و آدم هاش

دیوار هایی آهنی هستند انگاری

از عشق آن جوری که می خواهند می گویند

از عقل پشت میز های خواب و بیداری

دلتنگی دنیا مردانه عروسک ها

بحث متافیزیک مابین دوتا جاری

اندشه های انتقادی ، جامعه در گور

بیل کلنگی ، بنیامین ، مارکوزه ، سمساری

پشت تریبون های دیگرگونه ای هستند

دارند می گویند از دنیای تکراری

می روبم از تو گرد و خاک خستگی ها را

هر چند می دانم که از این قاب بیزاری

عرفان تو دنبال این بازیگری ها نیست

در سینه ات دیوان شمس کاملی داری

یک چای می ریزم برایت ...

کاشکی بودی ....

چوپون دروغ گو !!!

آه ای فــــــــدایت بره هایم بره هاشان !

آبــــادی بـــالا و پاییـن هــر دو با هــــم

می گـــــــیرم از شــــیرت پنیر ناشتارا

می خـــوابم از فــرط شراب دوغ هایت

در بغــچه ام هـر روز نانی می گــذاری

از ماست هایت کاسه ای هر چند کوچک

سگ های گله گرگ ها را دوسـت دارند

وقتی که پای قصه هـــایت می نشـــینـــند

نی می زنــــم نی می زنـم نی میـــزنم نی

نی می زنــم با یاد تو هــر صبـــح تا شب

از شهر مـــی آیـــد رئیس شهــــر داری

تا پشــــم هایش را بـچــــینی بانــــگاهـت

تا کد خدا با یک طویله خر بیاید

هر شب برای خاستگاری خانه ی تو !

خانم مـعــــلم ها ی اینــجا بی ســــــوادند

آنهــــــا مـــداد چشم هایـــــت را نــدارند!

سنگینی ات ورد زبـــان باد و پنبــــه است

جز وزن تو چیزی نمی فهمند چوپان ها!!!

نظرات دوستان در باره ی این پست :

شهرام میرزایی

خیلی خوب بود
تو فکر و ایده های منو می دزدی همه اش ها
کار دوم
کار اول زیاد پخته نبود بیشتر مضامین تو سطح بودن و عمق نداشتن ...بی حوصله گی قشنگ دیده می شد تو کار...فدایت وحید جان.

شیوا فرازمند

سلام..خواندمت...در مورد کنگره نظری ندارم..شعرهای مهتاب را هم خواهم خواند...غزلهای این پستت هم خوب بودند..راستش بسیار خوبتر از شعرهای پست های قبلی..من بیشتر پسندیدم...مانا باشی!

سعید حسن زاده

سلام
شعرتان را خواندم
جسارت استفاده از کلمات نو مانند متافیزیک را میستایم
برقرار باشی و شاعر

یاسر قنبرلو

سلام استاد عزیزم
آقای غزل امروز که افتخار نمیدن چیزی به ما یاد بدهند
اما اشکال ندارد ...
درمورد غزل اول بگذارید رک بگویم که :
خوب بود . قشنگ بود !
اما قشنگ تر از این را خوانده ام چرا این حرف را می زنم چون که :
عرفان تو دنبال این بازیگری ها نیست / عرفان اسلامي و شرقي، شمس يا بودا؟!
در سینه ات دیوان شمس کاملی داری / بحث است توي سالن جراحي بيني
پشت تریبون های دیگرگونه ای هستند / در باغچه فواره‏اي از آهن و فولاد
دارند می گویند از دنیای تکراری / بر روي ميز كار من گلهاي تزئيني
از عشق آن جوری که می خواهند می گویند/ما در SMS عشق مي‏بازيم و مي‏گرييم
از عقل پشت میز های خواب و بیداری / در روزنامه بحث روشنفكري ديني!!
حل می کنم در چای تلخی های شیرین را / بازار دنيا گرم بودو هست و خواهدبود
فرهاد می خواند برایم کوچه بازاری / اما دو چاي سرد مانده داخل سيني!
اندشه های انتقادی ، جامعه در گور / رب تبرك، عكس من، كنكور تضميني
بیل کلنگی ، بنیامین ، مارکوزه ، سمساری / آواز «سوسن» در ميان هدفون چيني
فکر نمیکنم بیشتر از این لازم به توضیح و مثال باشد.
دوستان به من خورده میگیرند و میگن چرا هی دنبال اینی که چی مث کدوم شعره! کی مث کی گفته! چرا به خود شعر توجه نمیکنی !؟ چرا مطالعه نمیکنی !؟ و...
اما من می پرسم شما که انقدر مطالعه میکنید و انقدر با پست مدرن بودن و تازگی ها و مضمون آفرینی هاش خو گرفته اید چرا ؟ چیزی که من در غزل اول خوندم کاربنی انداخته شده روی غزلی دیگر بود کمی از لحاظ زبان و کلمات و بیشتر از لحاظ محتوا . که خوب از شما بعید بود که به این موضوع کم توجهی کنید.
اما کار دوم
در این شعر کشف ها و طنز های قشنگی یافتم و گاهی طنز تلخ را به طنز شیرین نزدیک کرده بود و لذت بردم.
امیدوارم نارحت نشده باشید
من از شما همیشه یاد گرفته ام و امروز هم از هر دو کار استفاده کردم .
این دلیل نمیشود که چیز هایی که به ذهنم میرسد که قابل بحث است را در میان نگذارم امیدوارم از این به بعد بیشتر باهم باشیم استاد عزیز!
من هم به روزم و منتظر نظرات ارزشمند کسانی همچون شما ...

صدیقه حسینی

سلام!خسته نباشید
جشنواره های امسال که حسابی از ما دوووووووووووورند ولی چشم!به دوستام اطلاع میدم!هرچند که دی ماه ِ امتحان هاست و ....بهرحال من میگم!
شعرها رو هم خوندم!
اول غزل/خب "توفیق اجباری" که اسم یک فیلم از نوع محمدرضا گلزاری ش بود و اتفاقا فیلم خیلی خیلی خیلی بدی هم بود و تنها نکته ی مثبتش همین اسمش بود!
دیگه اینکه فرهاد که کوچه بازاری نمی خونه؟یا حداقل من شعرای کوچه بازاری ازش نشنیدم!برای همین اینجا متوجه ی اون مصرع نشدم...
بیت بعدش استفاده از اون گیسو و باد و بید کنار هم به نظرم خیلی تکراری شده ولی خب باز هم خوب بود.فقط من انتظارم توی تصویرسازی از شما خیلی خیلی بیشتر از اینهاست(اینو با توجه به شعرای فوق العاده ای که ازتون خوندم میگم)
بعد اینکه قافیه ی "انگاری" اصلا قافیه ی خوبی نیست.به نظر من اضافه هم هست.یا مثلا اون "جاری" می تونست یه جوری با ایهام به کار بره و انقدر هم یهویی وارد شعر نشه!نمی دونم خیلی این شعر جای کار داره/واقعا از شما بعید بود.
ولی در کل من توی این غزل مصرع های اول رو خیلی بیشتر از مصرع های دوم دوست داشتم و فکر می کنم چیزی که مصرع های دوم رو خراب می کرد هم همون قافیه های اجباری بود!این قافیه داشتن هم توفیق اجباری غزل سراهاست دیگه...کاریشم نمیشه کرد!

شعر دوم هم که من نفهمیدم غزله؟!!!قالب چیه؟چرا من هرچی نگاه می کنم هیچ چی پیدا نمی کنم؟بعد شما نوشتین این هم دو تا غزل غیر منتظره؟دومی واقعا غیره منتظر بود!حالا خارج از قالب!!!خود شعر شعره خوبی بود به خاطر فضای جدیدش(منظورم نسبت به کارایی که ازتون خوندم) و استفاده از طنزهای به جا(نمیگم زیرکانه)چون واقعا زیرکانه نبودند!اما در کل اینجا هم مصرع های خوبی پیدا کردم مثل:
سگ های گله گرگ ها را دوسـت دارند
یا
تا پشــــم هایش را بـچــــینی بانــــگاهـت

و البته سه بیت آخر:
تا کد خدا با یک طویله خر بیاید
هر شب برای خواستگاری خانه ی تو !
خانم مـعــــلم ها ی اینــجا بی ســــــوادند
آنهــــــا مـــداد چشم هایـــــت را نــدارند!
سنگینی ات ورد زبـــان باد و پنبــــه است
جز وزن تو چیزی نمی فهمند چوپان ها!!!
خصوصا بیت یکی مونده به آخر که کاش تمام شعر با همین قدرت همین زیرکی همین دقت و همین ارتباط های خوب نوشته می شد!
و اینکه جسارتا "خواستگار" اون "و" توی تایپ جا افتاده!
در کل لذت بردم و یاد گرفتم!زیاااااااااد....

وحید نجفی به یاسر قنبرلو

با سلام و خسته نباشید .

نو جویی ، متفاوت سرایی ، استفاده از زبان کاملن امروزی ، برخوردهای دیگرگونه با تابوها و همچنین ارائه تصاویر شدیدا" امروزی توجه به سطح کلام ،برخوردهای اروتیکی در شعر پراختن به حاشیه ای که تنها حاشیه بوده است و در نتیجه کم رنگ جلوه دادن چیزی که تا امروز درمرکزیت محتوا قرار داشته ارجاعات بیرون متنی و درون متنی نسبی نگری و پرداختن به جزء و نمایش اجتماع سردرگریبان جامعه ی و بسیار المانهای دیگر از اختصارات مشترکی ست که شعر مهدی موسوی و حقیر را به هم نزدیک کرده و می کند و در کل باعث ایجاد تکنیکی می شود که در نگاه اول باعث اشتباه شما میگردد. وزن و ردیف و قافیه هم جزو ویژگی هایی ست که ما هر دو به واسطه قالب کلاسیک با آن ها دست و پنجه نرم می کنیم . کلمه نیز درانحصار کسی نیست چرا که اگر چنین بود بایستی فاتحه شعر را در همان قرن ابتدایی حضور آن می خواندیم .به واسطه اینکه وزن دو غزل یکی ست و چند کلمه مثل چایی و عرفان وبازارو میزو شمس نیز بین آن ها مشترک است دلیلی نیست که من کاربن گذاری کرده باشم . زیبایی و قشنگی نیز مبحثی ست که مطمینم من و مهدی برایمان چندان مهم نیست چرا که به مخاطب درهنگام سرایش وقعی نمی نهیم .

اما در این جا می خواهم ویژه گی هایی را در هر دو شعر یادآور شوم که باعث تمایز و تفاوت بین آنها ست که به علت اینکه بیشتر غزل سرایان به آن توجه نمی کنند همیشه غایب از نظر می ماند .

راوی:

در غزل حقیر راوی یک آدم شدیدا" سنتی ست که با اعتقاد به یک مدینه ی فاضله از ایسم های موجود فراری ست او هنوز درگیر زلفی ست که با باد دست به گریبان است . به عرفان شرقی و سیر و سلوک معتقد است . اما درغزل مهدی موسوی با راوی روبرو هستیم که خود را دربطن جامعه ی ی می بیند که بین مدرنیته و سنت در نوسان است ، جامعه یی که هنوز آدمهاش از موبایل که خاص جامعه مدرن است بسیار سنتی استفاده می کند .او در برزخی به سر می برد که نه شمس رامی پذیرد و نه بودا را .

جزیی نگری :

رب تبرک عکس من کنکور تضمینی / آواز سوسن در میان هدفون چینی

دو چای سرد داخل سینی و...

(مهدی موسوی)

اندشه های انتقادی ، جامعه در گور/بیل کلنگی ، بنیامین ، مارکوزه ، سمساری(وحید نجفی)

در بیت جناب موسوی جزئ نگری معمولن در تصاویر عینی اتفاق افتاده حال آنکه در غزل بنده به خاطر نگاه کلاسیک راوی بیشتر ذهنی و انتزاعی ست که مثال آورده شده .

تنها سعی در نشان دادن دنیای اطرافمان و نوعی نگاه نقادانه با کمی چاشنه ی گزارشگونگی و همچنین کلماتی چند مشترک با وزن مشترک باعث ایجاد این اشتباه شده است که بسیار طبیعی ست پیش آمدنش من دریکی از پست های سال 86 مثال ازسه شاعر آورده ام که کلمات تشابیه وترکبیات و حتا مضمون آن ها یکی ست اما هیچ گونه کاربن گذاری صورت نپذیرفته .اصلن تاثیرات خواجو سعدی و خیلی های دیگربرحافظ را نمی توان کاربن گذاری خواند چرا که چه گفتن مهم نبوده و چگونگی گفتن مهم بوده و هست که این قضیه نیز درمورد من و مهدی صدق می کند . اتفاقن در مقاله ای که بر گریه روی شانه ی تخم مرغ ارائه شد خود بر این قضیه ایراد گرفته ام و گفته ام که تاثیر و تاثر بایستی کاملن آگاهانه باشد. ذکراین نکته هم ضروری ست که تاثیر و تاثر خاص ادبیات خلاقه است و این که شعر من با شعر مهدی موسوی در گفتگوست و دو روابط بینامتنی نزدیکی با هم دارند از خصایصی ست که بایستی به فال نیک گرفت . ممنونم از شما جناب قنبر لو که چون بسیاری کسان بی تفاوت نگذشتید .

در جواب آقای نجفی عزیزم :

" تنها سعی در نشان دادن دنیای اطرافتان و نوعی نگاه نقادانه با کمی چاشنه ی گزارشگونگی و همچنین کلماتی چند مشترک با وزن مشترک باعث ایجاد این اشتباه شده است "

همین!

از اینکه شبهات رو منطقی و بدون توهین و تحقیر جواب دادین ممنونم.

شما و شعر هایتان کسی نیستید که بشه ازش به راحتی گذشت .

منی که در این پست جسورانه این مقایسه رو انجام دادم همونی هستم که وقتی اون مثنوی "از قالبی به قالب دیگر تهی شدن " رو خوندم ازتون به خاطر بودن در دنیای مجازی و باز کردن درهای جدیدی رو به روی امثال بنده بسیار تشکر کردم .
به هر حال خیلی ممنونم
استفاده کردم.
قربان شما
یاسر قنبرلو

علیرضا کرمی

آمیزش فلسفه تغزل و ایماژ هایی که در شعر اول شما دیدم برایم جالب بود
در نقد مجموعه اول شما گفته بودم که تغزل محض ودوری از تصویر گرایی از عیب های کاراست که حالا شعر شما از این لحاظ پیشرو شده و هیچ شعری بی پشتوانه فلسفی ما نا نیست همچنان به پویاییشعر شما امیدوارم ومنتظر چاپ کتاب شعر بعدی شما هستم هو هلا یا هو علی

مهدی موسوی میرکلایی

سلام وحيد جان
از غزل اولت خيلي لذت بردم
این شهر بی دروازه بن بست است و آدم هاش
دیوار هایی آهنی هستند انگاری
براي من سوال است ، تفاوت اين غزلت با غزل هاي ديگرت چيست ؟ شاتيد اين كمي بيشتر سطح زبان را مد نظر قرار ميدهد ، شايد نحوش سالم تر است و شايد هم نوشتارش كمي عاشقانه تر است ف
هر چه هست باعث لذت ميشود ف چيزي كه در شعر امروز بايد دنبالش زياد گشت .

مهدی موسوی

سلام وحید عزیز
خوبی؟
مقاله ات در سایت آدم برفی ها قرار گرفت
راستی با قرار دادن کامنت ها در متن پست موافق نیستم
دلایلم بماند حضوری
این روزها سعی می کنم اصلا نباشم

سلام یعنی خداحافظ

من آخرین ماموت دنیای شما بودم

vahid-najafy — Tue, 30 Sep 2008 00:47:18 GMT

بنام او

زهی سعادت ِ من که م تو آمدی به سلام

خوش آمدی و علیک السلام والاکرام

اول : مولوی....!!!؟؟؟ ایرانی ... ؟؟؟!!!

روز بزرگداشت مولوی هم سپری شد . حقیر به شخصه مولوی یزرگ را منهای چند شعرش دوست ندارم و البته این نظر می تواند سخت شخصی باشداما به هر حال در این سرزمین زیبا که ادعای هنری را دارم که قرن هاست نزد ما بوده وهست می بینیم که به آرامی از کنار این شاعر می گذریم و در این سالهایی که کنگره های موضوعی بسیاری برگزار می شود هیچ مراسمی را بر پا نمی کنیم . چند روز پیش در یک ترانه ی رپ که به شعرش دقت می کردم نام مولوی با پسوند رومی آورده شده بود که من به حساب قافیه سازی گذاشتم اما امروز به این نتیجه رسیده ام که مولوی ایرانی نبوده !!!!!!! و فقط تسلط بسیاری برزبان پارسی داشته !!!! و البته دوست داشته به زبان ما شعر بگوید !!! چرا که اگر ایرانی بود حتما" شاهد ساز و دهل زدن در کوی و برزن بودیم به سبک خود مولوی !!!

دوم: مقدمه ی جامانده !

نمی دانم باید با چه رویی این سطر ها را ادامه دهم ، چطور شروع کنم چه بنویسم که غیبت طولانی این پست ِ غزل الف میم روز را جبران کنم . آدم نمی شود خودش راگول بزند . می دانم این وبلاگ نه چیزی به ادعای شاعری من می افزاید و نه مرهمی ست برای زخم های شما و خودم . فقط می دانم دارم خودم را کم کم با کلمه می کشم اما نمی توانم ادامه هم ندهم . در این دیر کرد ِ چند ماهه باخودم و سعدی چه حال ها که نکرده ام . چه رازهایی که به هم نگفته ایم

حکایتی ست لب ِ لعل ِ آبدارش را

که در حدیث نیاید چو در حدیث آید

به هر حال هر چه بود وبوده گذشته و حالا این منم پشت این مانیتور و انگشتهام که روی صفحه های کلید بازی می کنند برای ادامه دادن سطر های ناخواسته . مثل همیشه جز دلتنگی های همیشه ام هیچ حرفی نیست اما با یک تفاوت و آن اینکه من سی و یک ساله شده ام و باید !! مثل یک شاعر سی و یک ساله باشم !!! الان درست ساعت دو بیست دقیقه ی نیمه شب ست و به تعبیری چهل درجه زیر شب و باید مواظب باشم چرت و پرت ننویسم پس بهتر زیاد وقت شما ورا نگیرم . کوتاه اینکه در این پست شعری از مجید عزیزی از شاعران خوب و بی ادعا ( هر چند اصلا"" خود شعر گفتن و شاعری خود ادعایی ست حتم) خرم آباد ی ست که به اعتقاد من خوب می نویسد را مقابل رویتان می گذارم و در ادامه هم شعری از خودم .

سوم : گنجشک های مرده کنار پیاده رو:

زل می زنی به شاخه ی خشک درخت ها

از پشت ِ شیشه های قطاری که رفتنی ست

فرقی نمی کند به کجا ؟کی ؟ چرا؟ چطور ؟

فرفی نمی کند که جهانت بزرگ نیست

یک روز عصر مثل ِ همین روز های سرد

با اتفاق ِ مسخره ای آشنا شدیم

خمپاره های توی سرم سوت می کشند

سرباز ها یکی یکی از هم ... / جدا شدیم

یعنی تفاله های پس از جنگ ما شدیم

باید قبول کرد سیاست مدارها ...

قیچی برید هر چه به دستش رسیده بود

(تصویرِ تار ، تونل و سوت ِ قطارها )

هر روز حالم از خودم از زندگی/ بد است

هر روز طول و عرض ِ خیابان بلند شد

گنجشک های مرده کنار پیاده رو

فهمیده اند بی تو زمستان بلند شد

از چشم های های شب از روسری ترت

حس کرده ام چقدر غمت با من آشنا ست

من نیمه ی کسی که تویی نیستم ، قبول

بن بست اتفاق ِ غم انگیز ِ کوچه هاست

هی فکر کن به عکس ِ «فروغی» که در اتاق...

توی اجاق عکس ِ کسی دود می شود

خونی که پاش خورده به دیوار ِ شیشه ها

گاوی که زیر ِ فلسفه نابود می شود

عکسی که توی برف گرفتی قشنگ بود

پاییز فصل ِ اول ِ سال است بعد از این

لعنت به مرد ها که نباید... که گریه هم...

تنها شدم که بی تو محال است بعد از این ...

مجید عزیزی

چهارم : من آخرین ماموت دنیای شما بودم

لازم دانستم توضیح کوتاهی را در باره ی شعر چاپ شده ی ام در همین فردا بودمتذکر شوم و آن اینکه در سطر های پایانی با قافیه ی آویران روبرو می شدیم ک ه به اشتباه آویزان درج شده بود و همچنین در بیت های آغازین به جای « شب کش می آمد روی کابوسی که می کردم » اشتباه به جای کش ، کس درج شده بود .

نور و صدا و جلوه های ویژ ه ی اکشن

در کارت های کوچک تبریک رقصیدند

مردان به روی میز های آهنین از جنگ

با استکان های کمر باریک رقصیدند

■

به مرگ خیره می شدم هر روز ساعت ها

می ریختم از گوشه های خیس ِ شلوارم

از در سرم وقتی فقط دیوار تر بودی

دست ِ تو را در دست هایم می گرفتارم

وعشق ، رفتن بود به تو توی سلولی

که انفرادی بود با تو تر که می گشتم

از آخرین باری که نامه می فرستادی

تا آخرین باری که از تو بر نمی گشتم

توی پلان چندم از بازی ت می رفتی

پاییز با موی درختان / شانه می کردی

پیراهنت را دکمه دکمه باد پس می زد

مردان ِ پشت ِ صحنه را دیوانه می کردی

می کشتمت هر روز با افراط ِ معشوقه

روزی هزاران بار پیش ِ پات می مردم

توی دیالوگ ها به دنیا فحش می دادم

بیداری ِ والیوم ِ ده را که می خوردم

اعلامیه هایی که پخشم کرد آزادی!

می سوختت آرام رام از شعله شب ها را

پشت ِ تریبون های مســ / ـــدود از سر م می رفت

سوزن به سوزن از عقب می سوخت لب ها را

با دست های بسته پوتین های خون آلود

مــ/ ــچــٌّاله ام کردند تا از ماه بر گردم

شــ / ــکّــنجه ام دادند روی تخت ِ بی خوابی

حتّا حروفی را که باید درد می کردم

■

از نور بر گشتم به سمت ِ دوربین ِ تو

که بین ِ جنگ و صلح ، آویزان ِ ویزان بود

پشت ِ گریم چشم هایت گریه می کردی

در جلوه های ویژ ه ی آنروز ... باران بود !

شعری از من در سایت عروض

منتظر نظرات ارزشمند هستم !

سلام یعنی خداحافظ

لای مجله های مـُدت بودم

vahid-najafy — Fri, 04 Jul 2008 16:43:18 GMT

به نام او

سلام !

صفر :

قبل از هر چیز بخوانید درباره ی فراخوان نخستین جایزه ی ادبی ایران

و توضیحات بیشتررا از زبان محسن سراجی ( دبیر جایزه ی ادبی ایران )بشنوید.

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو

بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می نالم ای پری رخسار

چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نمی دهی جانا

همیشه زهر فراقت همی چــشم بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا

دو پایم از دو جهان نیز در کشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار

جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

قبل از شنیدن خبر سفر جناب موسوی این غزل ↑ را زمزمه می کردم . گفته بود که قرار است بروم . یعنی در این باره صحبت کرده بود و من تعجب نکرده بودم . بی تفاوت بودم مثل عکس های قبل از آشنایی ام با کلمه .

الان هم که در حال تایپ هستم بی تفاوتم . نه اینکه برایم مهم نباشد نه . فقط فکر می کنم که اگر قرار بود برود باید می رفت .سفر جزیی از زندگی ماست .همینکه من از خانه بیرون می زنم ، اداره می روم ، به جلسات شعر خوانی می روم . ما همیشه در سفریم . همینکه من از جلسات شعر خوانی ،همینکه از اداره به خانه می روم دارم سفر می کنم . همینکه به این فضای مجازی می آیم / می روم . نفسهای ما در حال سفر هستند . در هیچ رفتی بازگشتی نیست . ما همیشه در حال سفریم – یاد کارلوس کاستاندا افتادم - امیدوارم فعل رفتن را تلخ هجی نکنیم . هر جا که هست خوش باشد .

مهدی موسوی میر کلائی از کسانی ست که به دوستی چند ساله ام به او افتخار میکنم .در جلسات نقد بردگانه با اهرام بود که صحبت هایی راجع به چاپ مجموعه ی از لاله زار تا جمهوری شنیدم . در این مجموعه که بدون حب و بغض وبدون هیچ گونه جهت گیری های نا شاعرانه تهیه شده است می توانید ترانه های قابل توجهی از بزرگان ترانه ی امروز را در آن بخوانید .

سومین شماره نشریه همین فردا بود با همت شاعران و دوستداران غزل متفاوط-غزل پست مدرن – به دنیا آمد.

خبر های بیشتر را می توانید در بلاگ مهدی موسوی ، حمید سهرابی ، لیلا اکرامی بخوانید .

ذکر این نکته لازم است که لرستانی ها می توانند این نشریه را از طریق بنده تهیه کنند .

یکی از دلایل دیر به روز شدن این بلاگ امتحانات دانشگاه بود که به حمد لله به خیر و خوشی تمام شد خیلی سخت است خودت را درگیر خواندن کتاب هایی کنی که یکبار هم ارزش خواندن ندارند تمام حس و حال شعر را ازت می گیرد . چن وقتی هست که نه من سراغ شعر می روم و نه شعر سراغی از من می گیرد این پست را هم با یک چارپاره با شما هستم :

تردید پیچ، لحظه ی پیچیدن

در خواب جاده ای که خودش را مرد

طرح هزار مسئله ی بی خود

در داده های قرص که خوابم برد

سوء رئال بود وحقیقت داشت

ازارتفاع ، لحظه ی می افتم

مجهول می شدم که بفهمم چیست؟

این عشق راکه هیچ نمی گفتم

احساس نامه های اداریـ.....مل

وقتی که می زدی به خودت بودم

نزدیک دوری ات که نمی دیدی

لای مجله های مـُدت بودم

سرگیجه های بعد ِ فراموش ات

اقدام ِ سر/ زدن به درِبسته

تقدیرِدوست داشـ تنت از دور

برگشت خورده نامه ی سربسته

باید ادامه داد ونمی دادم

خود را به جاده ای که مرا می مرد

تابوت روی دوش خودم بودم

در داده های قرص که خوابم برد

یک آینه میان تو اما من

دیوانه ای برابردیوانه

مضحک ترازدودشمن باهم دوست

با دست های کینه، صمیمانه

من تلخی ِتمام جهان بودم

ازآب وخاک ِِ بی وطنی هایم

بسیار مسخره ست اگرباشم

من جزو ِدورریختنی هایم

سلام یعنی خداحافظ

هی پسر! تو توی گودال افتادی !

vahid-najafy — Sun, 27 Apr 2008 16:03:18 GMT

بنام خدا

با سلام به همه ی دوستان

۱

شانزدهمین کنگره ی شعر دفاع مقدس با خوبی و خوشی به پایان رسید . قرار بود شرح کاملی از آن بازگو شود که سایت جامع زحمت آن را بر عهده گرفت ... تنها نکته یی که فکر می کنم بازگو کردن آن جالب باشد این بود که آقای عبدالجبار کاکایی در پایان سخنرانی از تمامی ژانرها و گونه های شعر دعوت نمود که در کنگره های بعدی دفاع مقدس حضور یابند و ...اگر این امر تحقق یابد مطمینا" کنگره های بعدی شعر با این موضوع دیدنی و شنیدی باشد .

حقیر با اینکه دعوت شده بودم اما فرصت شعر خوانی پیدا نکردم

اعتباری بودن جوایز هم کار شایسته یی بود که امیدوارم بابی باشد برای تمامی کنگره های موضوعی تا ما دیگر شاهد کاسبه ی هنر نباشیم .

۲

کنگره شعر ایوان اردیبهشت در ایوان غرب و به همت جناب هادی صداقت و ... برگزار می شود . این کنگره باموضوع آزاد بوده و جالب توجه اینکه دکتر سید مهدی موسوی نیز حضور دارند .

۳

عکس های گرفته شده در ایلام را دوستان می توانند طی روز های آینده در این پست مشاهده کنند .

                 اینجا کلیک کنید

۴

امسال به نمایشگاه کتاب نرسیدم و از این بابت اصلا" ناراحت نیستم .

۵

من اصولا" آدمی هستم که تلویزیون تماشا نمی کنم اما فیلم زیاد می بینم . اما از بین برنامه های تلویزیون به سریال شهریارتوجه خاصی دارم و آن را مثل مردهزار چهره و چارخانه دوست دارم این سریال کلی آدم را می خنداند .

۶

آخرین کتابی که سال پیش خواندم رمان رولان بارت نوشته ی رولان بارت بود که جدای لذتی که از آن بردم دید مرا تا حدودی نسبت به پیرامونم تغییر داد .

۷

مادر شاعر علی رضا کرمی چند روز پیش فوت شدند از همین جا به ایشان به رسم ادب تسلیت عرض می کنم .

۸

متاسفانه یا خوشبختانه سال 87 سختگیر تر از هر سال دیگر شده ام و قول می دهم حتما" آثار قابل توجهی را در این بلاگ خواهید خواند .

از قالبی به قالب دیگر تهی شدن

گاهی بدون هیچ دلیلی گهی شدن

یکهو گریستن وسط خنده ی همه

بامرگ از کیوسک عمومی مکالمه

هی ریختن به صورت آرایشی غلیظ

در لحظه ی ورود دوشاخه به یک پریز

خیره به دکمه های قشنگی که وا نشد

ناجنسی کشاله ی شلوار در کمد

هی غصه های غصه نخوردن به خاطرت

با دست خالی از چمدان مسافرت -

رفتن به آرزو به پرستو به یک هلو

به زند گی مسخره ای در پناه « او»!!

به آخرین سری که به تو پا گذاشتم

خود را در احمقانه به اجرا گذاشتم

شبهای توله سگ زده سیگاری و عرق

احساس پوچی از وسط بازی ورق

از نامه های من به تو در سطل آشغال

تا ساقدوش بودن من در شب وصال!

دلتنگی نشستن و از گریه ریختن

ازمن فرار کردن و از خود گریختن

می گردد عاشقانه شبی را که روز نیست

گیسوی تو که مشکی برباد رفته ای ست

چشمی که در تو عینک ته استکانی ام

این روزها عجیب برایت روانی ام

مثل مریض های بدون دوا شدن

مانند لب زدن به تو بی محتوا شدن

بی حرف تازه ای ، غزل عاشقانه ای

مثل جنازه ای وسط سردخانه ای

سردم شده است

کاش پتویی بیاوری !

                                  سلام یعنی خداحافظ

سه گانه های نیویورک

vahid-najafy — Thu, 28 Feb 2008 08:29:18 GMT

بنام خدا

قبل از شروع از برگزارکنندگان جشنواره سراسری غزل پست مدرن معذرت خواهی می کنم اگرغزل فرستادم و نتوانستم در آنجا حضور داشته باشم

اول از همه : مرد شماره ی یک ادبیات و تاتر لرستان

کسی نیست که شاعر باشد و نصرت اله مسعودی را نشناسد ، از بچه های تاتر گرفته تا شعر وهمه و همه این مرد نازنین و دوست داشتنی را با آن سگرمه های همیشه در هم کشیده اش دوست دارند . بی اجازه ی ایشان به معرفی او ومرور فعالیت هایش درهنرمی پردازم و امیدوارم اگر اشتباهی در موارد ذکر شده بود بر من ببخشاید . نصرت مسعودی از جمله هنرمندانی ست که اعتقاد به فعالیت تنها و تنها در یک ژانر خاص را ندارد . او ادبیات را گسترده تر از اینها می داند و هنر را همان آینه ی مولوی می داند که افتاد و شکست و هزار تکه شد . تکه ای شعر شد نصرت برداشت تکه ای تاتر شد نصرت برداشت تکه ای .... متاسفانه به خاطر به درازا کشیده شدن این پست مجبور به کوتاه کردن مطلب هستم پس با هم مروری داریم به فعالیت های هنری ایشان و در پایان شعری از او را با هم می خوانیم :

نصرت مسعودی حدود 27 تاتر را در کارنامه ی هنری خود دارد ایشان استاد تاتر هستند و حق بسیاری بر گردن تاتر استان دارند . از مجموعه نمایش های ایشان می توان به : دیب – خوان هشتم – بچه ی تابستان – رستوران – صدای سیمره (برگزیده دوم نمایشهای روستایی کل کشور) – وقتی گیاه گریه می کند – یک پیراهن و یکگ ویولن-معدنچیان – آی بی کلاه و آی با کلاه - خواستگاری (اثر چخوف)- مضرات دخانیات (اثر چخوف) –آنجا که ماهی ها سنگ می شوند – خداحافظ اوربانوف و.... که متاسفانه دقیقن نمی دانم در چند تاتر برگزیده ی کشوری بوده اند .

نصرت بازی در 9 فیلم کوتاه و بلند سینمایی راهم در کارنامه ی خود دارد از جمله : تنهایی درباد – آخرین تک سوار – یادهای ماندگار – یاد ایام – زیر آسمان نمک و ...

از فعالیت های نویسندگی او چاپ 9 کتاب در حیطه ی نمایشنامه و شعر می باشد که 7 کتاب مجموعه ی شعر بوده و 2 کتاب ِ نمایشنامه بوده است از کتاب های ایشان : به لهجه ی برگ و به بام آبان(کتاب برگزیده ی کتاب استان ) – کی بر می گردی پارمیدا(برگزیده کتاب کنگره ی ملی شعر ایوار ) – شمایل گردان(برگزیده کتاب کنگره ی ملی شعر ایوار ) و...

او در قصه نویسی هم رتبه هایی را در کارنامه ی خود دارد از جمله « قصه ی مسافر مشکی پوش »برنده ی جشنواره ی کانون های ایران و همچنین ردی بر برف فیلم نامه ی مشترک اوبا آقای جزایری ست که در جشنواره ی قصه نویسی روستاهای کل کشور رتبه دوم را به خود اختصاص داد . نصرت مسعودی همچنین نقد ها و پژوهش هایی در بار ه ی شعر و شاعری نوشته است که در روزنامه های سراسری کشور به چاپ می رسیده و می رسد همچنین از به همکاری های او با مامک ، پوشه، عصر آدینه ، ایران ، وازنا ، والس ، سپنج، امضاء ، مانی و... می توان نام برد

ز او تشکر می کنم به خاطر شعر و اینکه اجازه می دهد او را به نام کوچک ِ بزرگش صدا کنم .با هم شعری از او را می خوانیم

به دیدنت می آیم

بی گل ، بی شیرینی

و می بینی

آنقدر گیسوان تو را

ورق زده ام که تاریکم .

در من خیره می شوی

و می شوم ، آسمانی

که مشت مشت ستاره

به صورتش پاشیده باشند

اما باغ های در آ ستین اش

شرمسار سبد های خالی اند.

به دیدنت می آیم

بی گل ، بی شیرینی

و به دل نگیر

که مارا

چون پار

بیکار

خواسته اند

« ازمجموعه ی شمایل گردان »

دوم از همه : شعر در شرایط سخت :

سرزمینی هست که در آن شاعران جز به سیگار و مسکرات و مخدرات و رفیق و رفیقه بازی نمی اندیشند . در این سرزمین سیب زمینی ، نارگیل ارزشش بیشتر از درختش است . اگر با خوش بینی و خوش اندیشی بنگریم غزل آن و تفکرات شعری در قرن 3 و 4 جامانده است در نقد هایشان دم از خوب یا بد بودن می زنند !!!! نان به هم قرض می دهند و دنبال خانه ی می گردند بی سکنه برای عشق و حال ! در آنجا یکی هست که دلش شعر می خواهد و نیست مسخره اش می کنند و به او می خندند حال آنکه همان شخص همیشه از سوی دورها با دیده ی تحسین نگریسته می شود . برای خودش کسی ست ، برو بیایی دارد و عوالمی دیگر برای خودش . در این سرزمین عنصری ها و منوچهری های بسیاری هستند ( البته این صله بگیران لااقل آثارشان داری ارزش هنری نیز بوده به گواه تاریخ ) که "چار چنگوله " نان زن و بچه های شان را از این راه در می آورند و بعد گور پدر شعر . کسانی هستند که یخه ی آدم را می چسبند که باید در کتابت شعری را تقدیم به من کنی و الا....رفیقان شفیقی هستند که محترمانه به خیال خودشان و به قول خودشان سرت را گول می مالند و تو به خاطر هیچ چی جوابشان را نمی دهی و احمقانه به این فکر میکنی که نقشت در زندگی نقش قالی دست بافه بی نقشی ست که هر چه لگد بخوری برایت بهتر است !! ارزشت !! بیشتر می شود و این وسط جز چسبیدن به تنهایی های مجید عزیزی و دلتنگی های علی اصغر کرمی و تلفن های گاه به گاه عشقت از آن سر دنیا کاری از دستت بر نمی آید . خلاصه این طرفها نیا که :

در حدود دو یا سه سانتی متر

روزها...لحظه ها...سه سانتی متر

مثل یک اتفاق می افتد

بی صدا... باصدا...سه سانتی متر

جای زخم گلوله ای در توست

وسط چشم ها سه سانتی متر

و همین قدرگاه فاصله است

از زمین تا خدا... سه سانتی متر

خالق گرجی

سوم از همه : جزیره ای که دوستش داریم .

مطمئنن همچنان که مطالعه ی ادبیات گذشته این ملک به ما می گوید بسیاری از شاعران بوده اند که چون هم می نوشته اند یعنی با یک وزن و با یک قافیه ی یکسان و شرایط حضور و یا عدم حضور ردیف یکسان و البته این می تواند طبع آزمایی آن ها بوده باشد . مثلن فرخی و هروی و معزی و مسعود سعد سلمان هر کدام شعری را در یک قالب یکسان با همه ویژه گی های بالا در مورد ابر سروده اند که اگر مثلن شعر فرخی را ــ که گویا او استارت را زده است ـــ خوانده باشیم و بعد از باقی این شاعران آن شعر در وصف ابر را بشنویم به یاد فرخی می افتیم و شعرش .

مطلع ها:

بر آمد قیر گون ابری ز روی قیر گون دریا

چو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا

فرخی

سپاه ابر نسیانی زدریا رفت بر صحرا

نثار لوءلوء لالا به صحرا برد از دریا

مسعود سعد سلمان

بر آمد ساجگون ابری ز روی ساجگون دریا

بخار مرکز خاکی نقاب قبه ی خضرا

معزی

چه جرم است این که هر ساعت ز روی نیلگون دریا

زمین را سایبان بندد به پیش گنبد خضرا

هروی

اما اگر خوب دقت کنیم می بینیم که صور خیال مورد استفاده ی آنها صد در صد با هم تفاوت هایی دارد که ما دیگر نمی توانیم بر چسب دزدی یا تقلید صرف را به آنها بزنیم . بله آنها اگر شعر فرخی را هم شنیده باشند بازوصفیدن ابررااز فیلتر خود عبور داده اند و لااقل در بیت های بعدی اگر عزیزان مراجعه نمایند به تفاوت هایی علارغم ویژ گی های مشترک بر می خورند . حال مدت ها بود که قصد داشتم با جمع آوری آثار دوستانی که دوست دارند !!! آثارشان جزو غزل پست مدرن باشد به تشابهات بین آنها و خدای نکرده تقلید صرف آنها از جزیره ای که دوستش داریم دست بزنم که چاپ نشریه های همین فردا بود وایرانشهر و کتاب ارزشمند گریه روی شانه ی تخم مرغ انجام این کار را برا یم راحت تر کرد و قرار بود که درهمین بلاگ به آن بپردازم که اگر بود ــ به دلیل اینکه نام بسیاری از دوستان و شاعران را اجبارا" بایستی می آوردم با مثال ـــ با یک پست جنجالی روبرو بودیم ، اما گزاشتم برای تکمیل بیشتر و مثال بیشتر و البته چاپ در حریم خلوتی دیگر .

چهارم از همه : تسلیت و تشکر

جا دارد تسلیتی بگویم به جناب آقای بهزاد بهادری به خاطر درگذشت پدر محترمشان و همچنین تشکری داشته باشم از جناب آقای مهدی موسوی و شهرام میرزایی و همه ی عزیزانی که درجشنواره به یادم بودند . من به دلیل شرایط خاص زندگی ام هراز چند گاهی به کرج مسافرت میکنم و جناب موسوی همیشه از طریق اس ام اس تشکیل کارگاه ها را به من اطلاع می دهد ولی متاسفانه علارغم میل باطنی ام نتوانسته ام شرف حضور داشته باشم .

پنجم از همه : در این پست هم شعری به روزم برای این روز ها که تمام نمی شوند ....

می گفت اگر ادامه دهی گریه می کنم

می خواستم ادامه دهم گریه ام گرفت

یکهو بدون هیچ دلیلی ! گذاشت رفت

...

هی ختم می شدم به شبی که سحر نداشت

می خوردم از به کوچه ی بن بست ، در نداشت

بر گشتم از خودم به خودم راه رفته را

هفتاد بار گریستم انگار هفته را

هی خوردم از به سینه ی بن بست ، در شدم

مهرت به جان وزید و به عیوق ، خر شدم

تا آمدم اضافه کنم سس به زندگیم

گریه ام گرفت

...

و جاذبه

نه تاثیر ِ از چشم هات بود

نه عطری را

که پیراهن زدی

تو آمدی و یهویی شدم ! فدات شدم !

چراغ ِ موشی بودم !هزاروات شدم !

ز دست زلفین ات !اوووووه قد رعنایت

سوار ِ مترو شدم راهی داهات شدم

تو را ندیده بدیدم ! بدون عینک و چشم

تو را بتعریفاندم ، خزعبلات شدم

به میکده رفتم کافه چی کتابم داد

به مدرسه رفتن ناظمی شرابم داد

قدوم قامت تو نردبام بامم شد

به بام رفتم و زلفت عطا عـ/تابم داد

شبانه بیداریدم به هیکل دنیا

پتو کشیده شده و روزنامه خوابم داد

نوشته بود که :

جریان عشق...لوله ی پول

قرار داد خرید و فروش خانه ی غول

سفارش ِ رفتن روی روی ِ اعصاب ِ...

گرفتن ِ بلوتوث ِ فرید و مهتاب ِ ...

گواهی فوتی از جناب عزرائیل

خَِــریدن حلقــِ/ـه ...نامزدی اسماعیل

شکستن ِ نرخ ِ بغض ِ نفت در باران

صدای گریه ی حومه حوالی ِ تهران

شلوغی ِ گیشه ، سینمای تولیدی

تو هیچ وقت عزیزم مرا نمیدیدی!

صدات می کردم توی گوشه های کرت

نگات می کردم توی چشمه های ترت

و بیشتر بگویم

جاذبه

نه تاثیر ِ از چشم هات بود

نه عطری را

که پیراهن زدی

ماه پاره

زیرت را نویس داده بود

به روزانه

مصرف یک لیتر دوش ِ پاره وقت

برای کشتن تو زیپ ِ کیف وا می شد

و لوله ی خفه کن روی کلت جا می شد

کسی که حاجی فیروز ِ غصه داری بود

کسی که اول ِ دیـ/ ــسال ِ بی بهاری بود

یواشکی عشقش را به پای تو می ریخت

گلوله هایش را در غذای تو می ریخت ...

آخر از همه افتخار پخش نشریات ایرانشهر و همین فردا بود در استان لرستان به من رسید

دوستانی که خواستار این نشریه هستند می توانند با این شماره برای من اس ام اس بگذارند تا هماهنگ کنیم برای رسیدن نشریه به دستشان .

۰۹۱۶۶۶۳۵۲۱۷

سلام یعنی خداحافظ

چراغ های رابطه تاریکند یا گناهی که محلات آن را نخواهد بخشید

vahid-najafy — Fri, 14 Dec 2007 12:50:18 GMT

بنام کلمه که تنها بود از آغاز که خدا بود که خدا کلمه...کلمه ... خدا ...

از حاشیه به حاشیه می زنم . به کلمه . فضله های دنیای مثلن واقعی رو گذاشته ام توی قسمت ادامه ی مطلب عزیزانی که نخوانده اند می تونن اونجا بخونن . اما طبق معمول در این پست شما رو دعوت می کنم به خوانش یک غزل روانی به تعبیر خودم و به تعبیر عزیزان غزلی پست مدرن . اما قبل از اون که شعر رو بخونید دادن توضیحی مختصر و کوتاه رو در این جا لازم می بینم .

در پست های اولیه غزل الف میم روز تاکید من بر غزل روانی بود نامی که احساس می کردم خاص غزل متفاوطی ست که نه می توان بر چسب نئو کلاسیک به آن زد و نه آن را در شمار غزل های کلاسیک گذاشت .غزلی که با ساختار زندگی امروز وانسان امروز به نوعی همراه است با محتوایی شدیدن امروزی و یا حداقل با نوع نگاهی کاملن متفاوط . پس تعریف اینگونه سرایش ها را در مقالات دوست شاعرم مهدی موسوی یافتم . تصمیم شدم برای ساختن دیواری محکم تر در برابر دیکتاتور هایی که کارنامه ی غزل رو مردود اعلام کرده و می کنند غزل های خودم رو از این به بعد غزل پست مدرن بخوانم و به نامم.

باشد دنیای وارونه ما بپذیرد یا نه .چرا که اصلن مهم نیست و نخواهد بود .پس ازاین به بعد شبم رو بی چراغ روشن می کنم ...

نه هجو پروانه در حواشی ماشین

نه تلخی قهوه بر لبانی از شیرین

بیا به بستر قبری که زنده ام با مرگ

بیا و فکر بکن خسته هستی و بنشین

بکش دماغت را مثل بچه ها بالا

بکش دماغت را مثل بچه ها پایین

که دستمال به آلودگی تمیزم کرد

وبعد دکمه ی بالابری که فین فین فین

به جنبه های اروتیکی خودت برگرد

به یک اتاق که خالی شدیم روی زمین

که خوشه ی پروین سینه ریز تر باشد

ستاره ای بدرخشد و ماه پاورچین

شبیه تر به کلاسیک عاشقت باشم

سگ درت بشوم ، استخوان خوری غمگین

شبانه خاک شود عشق و بعد از آن بزنند

تمام گله ی دنیا به دار با گیوتین

چگونه گم شدنم می گرفت از تو مرا ؟

چگونه لکه ی ننگی به دامنت چین چین ...

بکش دماغت را عشق اولم بالا

بکش دماغت را عشق آخرم پایین

ادامه تر بده با گریه چشم هایت را

شبیه شو به دریچه که آمدم به جنین

هزارو سیصد و پنجاه و شش یک دی ماه

صدای افتادن توی چاله های چاه

شبیه ریخـ تنت توی شیشه ی الکل

قرار داده شدن در سقوط از یک پل

تلاش رد شدن سیم های خار/ از / دار

پریدن وسط ریل و غلت زیر قطار

شبیه قله کشی های عشق و... استفراغ

شبیه عکس تو در پس زمینه ی باتلاق

رسیدن از طرفی که مرا نمی بوسی

کلید کردن یک قفل، فحش نا موسی

پیاده برمی گردم به این جهان کثیف

به بال پروانه زیر چرخ های لطیف

دو شاخه را به خودم وصل می کنم حالا

به زندگی تلفن می زنم که بر گردد

تو نیستی و تماشای شهر ممنوع است

آقای ایمنی

بیرون می زند

از غار تلویزیون

شمع بسازد از ادیسون را

روی صندلی برقی

بزند

لامصب کار نمی کند

این ماموت

از قرن ها پیش

همین طور ول ول می چرخد

شبیه ساعت ها خنده های بی وقفه

درست زیر پتو زیر آخرین سقفــ ِ...

شبیه تنهایی توی آخرین خانه

شبیه گریه ی تو روی تخت دیوانه

صدات می کنم از پشت نصفه شبهایم

به خواب هات می آیم ولی نمی آیم !!

نگو پرنده نگو پر ، دروغ پشت دروغ

مرا بفهم که پرواز مرده است فروغ

بکش دماغت را مثل بچه ها بالا

بکش دماغت را عشق آخرم پایین

فرای جنسیتی از زنانگی در من

بگیر ریشم را توی خلسه با موچین

صدام کن وسط ناامیدی مطلق

مرا بزن به تنت دکمه دکمه فین فین فین

سلام یعنی خداحافظ

vahid-najafy — Mon, 08 Oct 2007 19:09:18 GMT

س لا م

انگار سالهاست به دنیا نیامدم .....

اول :

قبول دارم دیر تر از همیشه به روز شدم واونو به جساب گرفتاری های بیشترم می زارم . به هر حال در این مدت که کمتر برای دوستان تونستم کامنت بزارم هر وقت به کامپیوتر درسترسی داشتم سریع برای خواندن دوستان آمدم ، اما مسیله یی که شاید حدود چند ماهی هست فکرم رو به خودش مشغول کرده و فکر میکنم بایستی ریشه یابی شه – شاید هم شده من خبر ندارم - نزدیک بودن بیش از حد غزل ها به همدیگه س . من می تونم لیسته دوستانی + خودم رو در این بلاگ همراه با شعر ها براتو ردیف کنم و خودتون ببینید چه قدر به طور اسفباری به هم نزدیک هستن . اسفباری این مسیله اونجا خودش رو نشون میده که می بینیم –باتوجه به اینکه این گونه غزل های متفاوت رو در زیر مجموعه ی غزل پست مدرن قرار میدن – تعداد زیادی از این غزل ها فقط ادای متفاوت بودن رو از خودشون در میارن و چیزی بیش از یک کاریکاتور غزل پست مدرن و یا هر چیز دیگه یی که شما اسمش رو می زارین نمی تونن باشن . خشکی درخت فکر میکنم از جایی آب می خوره که بعضی از عزیزان (و شاید هم خودم جزوشون باشم) بدون اینکه آشنایی و تجربه یی در زمینه غزل کلاسیک و یا هر نوع قالب کلاسیکی علاقمند هستن / یم که غزل به گونه ی دیگر بگن و این مسیله باعث میشه پتانسیل کلمه و اتباط ها و کشف ها ی تازه رو دچار خدشه کنه . البته مطمینن این اتفاق ناخواسته بوده و هست . در بسیاری از این غزل ها ما با عدم گستره ی واژگانی شاعر روبرو هستیم و به طور وضوح می بینیم که شاعر با وزن راحت نیست و بیشتر دنبال قافیه یابی بوده و بعد هم این ضعف رو در پشت نظریات فلان فیلسوف قایم می کنه . گاهی آنقدر به فرم توجه نشون میده که معنا رو به کل فراموش می کنه و یا بالعکس . واقعیت این هستش که این دسته از عزیزان که کم هم نیستند /یم بدون اینکه تیوری ها براشون / مون درونی شده باشه ، بدون اینکه در چنان فضای فکری و تجربه ی زیسته یی قرار گرفته باشن / یم ، تنهابه دلیل اینکه پیشرو هستش و اونها هم میخوان/ یم پیشرو باشن / یم . مطمینن م همه متاثر از دیگر چیز ها ودیگر کسان هستیم اما تاثیر بایستی به گونه یی باشه که وقتی با من درونی شاعر آمیخته بشه .هویتی جدا ازقبل و مختص به من نوعی به فرض مثال وحید نجفی داشته باشه . نشریه ی همین فردا چاپ شد و البته این خبر تازه یی نیس اما دلیل همه ی حرفهام مثال های روشنی ست که در اون نشریه می تونید ببینید ، هر چند طی صحبت هام با مهدی موسوی و حمید سهرابی این مسیله روشن شد که بسیاری از غزل ها تنها از مولفه ها و ویژگی های غزل پست مدرن استفاده می کنند و خود به ذاته جزو غزل های پست مدرن نبوده و نیستند و البته این دلیلی بر ضعف و یا قدرت اونها نمی تونه باشه . به هر حال عادت به نقد نوشتن ندارم و تنها سعی کردم دلتنگی ها و دلخوری هامو بنویسم مثه همیشه ی هر روز .

دوم :

قرار بود دیشب حدودای ساعت یک بعد از نیمه شب به روز شم اما کامنتی که جناب آقای موسوی گذاشته بودند مبنی بر به سرقت رفتن لب تاپشون شدیدا " حس و حاله به روز شدن رو ازم گرفت . به هر حال متن کامنت ایشون رو توی بلاگ می زنم اگه عزیزان بتونن در این زمینه کمکی بکنن عالی میشه .

نویسنده: سید مهدی موسوی

یکشنبه 15 مهر1386 ساعت: 13:49

۹روز پيش اتفاق افتاد
خبر نه عشقي بود نه جنايي...
غمگين بود مثل خودم:
«لب تاپ را دزد برد!»
همه شعرهايم، داستان هايم، مقاله هايم، رمان نيمه تمامم، مطالب شماره ۲ مجله و... به همراه لب تاپ نابود شد
۸ سال زندگي ام
سه كتاب آماده چاپم
تقصير خودم بود كه هيچ كپي از هيچ چيز نگرفتم
تقصير بودم كه زندگي ام فقط يك چيز داشت
كه فقط يك چيز برايم مانده بود:

ادبيات
كه نابود شد!!
الان نه مي خواهم ديگر خودكشي كنم
نه بروم سراغ زندگي معمولي...
فقط نياز به كمك دوستانم دارم
جز شعرها و مقالاتي كه در خود وبلاگم و آرشيوش هست و كتاب هاي چاپ شده ام چيزي برايم نمانده
اگر هر مطلب
هر شعر
هر داستان
هر مقاله
هر مصاحبه
هر عكس
و هر چيز ديگري از من داريد يا دوستانتان دارند
خواهش مي كنم لطف كرده و به من برسانيد
پيشاپيش ممنونم
در اين روزهاي بد فقط شما دوستان را دارم
و كنار پنجره اي زير آب منتظرم...

سوم :

کتاب دوم من بعد از مدتها با کمک انتشارات اردی بهشت جانان چاپ می شه و سراغ یه گرافیست خوب و خلاق می گردم برای طرح جلد کتاب . اگر دوستی و یا دوستانی هستند که در این زمینه می تونن کمکم کنند لطف بفرمایند جهت هماهنگی شماره ی تماس خودشون رو در صفحه ی کامنتهام بزارن و یا اینکه می ل بزنن . ممنون

چهارم:

جناب آقای شمس آوری نیز درپست جدید خود ادامه ی نقد شو بر بردگانه با اهرام زدن ایشون و سایر دوستانی که در این رابطه نقد و نظری برام نوشتن بدونن که کمک شایانی درپیشرفت من در شعر داشته و خواهند داشت .

← www.sardar1.blogfa.com

پنجم:

با یه چارپاره ی روانی به روزم با همون وزن چار پاره ی پست قبل

ضمنن: لطف بفرمایید حتا اگر آمدید که به روز شدنتون رو تنها خبر بدید نقد و نظرتون رو هم در باره ی چارپاره ی زیر مرقوم فرمایید . با این توضیح که متاسفانه ازصدو شصتو خورده یی کامنت پست قبلی حدود 15 کامنت تکراری و 140 کامنت به روز شدن بود واز نظر و نقدی در باره ی چار پاره خبری نبود .

و اما شعر :

پشت می کردم از خودم به خودم            چمدان ، شکل ِ باز ، بستن بود

ووول در بستر ِ چرا خوردم                 فلسفه مرد بود یا زن بود ؟

جمع و جور از قیافه می افتاد              آینه ، میز ، گریه در تلفن

منطق ِ خورده ام به مسخرگی               دلقک ِ پشت ِ ویترین ِ بتون

متروی لعنتی به من می زد                 از سراسیمه نیمه ی شب را

کوپه هایی به مقصد ِ بن بست              می جویدند گوشه ی لب را

چق چق ِ کفش های جغجغه یی             روی اعصاب ها قدم می زد

عقربه روی ساعت دیروز                   حال ِ آینده را به هم می زد

می دویدم جهان بیرون را                   بی هوا توی خالی ِ ریه ها

بر تنم تند و تند می چرخید                    سرم از گیجمان ِ فرضیه ها

چمدان های حامله در باد                     پخش بودند در تمام مسیر

پی ِ سوراخ ِ موش می گشتند              نیمه نوزاد های در تعمیر

در به دیوار بسته ام می خورد              قرص آرام ــ بی تو ــ بخشی را

بی تفاوت نگاه می کردی                    گله ی فیل های وحشی را

زیر پا دستهام می افتاد                     بی محابا غم تو را می تاخت

با صدای زنانه ات در من                  جیغ ، دیوار وحشتی می ساخت

می نشاندم کتاب را بغلم                   کلمه واقعا " مزخرف بود

از تفکر سوال می کردم                   فلسفه چند بار مصرف بود ؟

می روم فکر می کنم به جهان          به تو و آب و آفتابه ی تو

شب فقط شکل ساده ی شب نیست    توی آغوش ِ چند خوابه ی تو

زندگی شرط اولش مرگ است          می روم پاک می کنم خود را

روی دیوار دستشویی ها                 می کشم شکل های بی خود را

سلام یعنی خداحافظ

جمهوری کوچک من.. شمس آوری و نقدی بربردگانه .... خبر نشریه غزل پیشرو...وسط برزخ کرج - تهران ...

vahid-najafy — Fri, 03 Aug 2007 12:42:18 GMT

سلام

امتحانات مسخره ی دانشگاه تمام شد و من می توانم برای مدتی هر چند کوتاه نفسی به راحتی مرده ها بکشم .

در هفته یی که گذشت و مصادف بود با روز پدر سفری به کرج داشتم که به دلیل فشردگی کارها نتوانستم به عزیزانی که مشتاق دیدارشان هستم در کرج و تهران خبر بدهم برای زیارت کردنشان .به هر حال :

1- تازگی ها جمهوری کوچکی تشکیل داده ام به اتفاق همسرم که شیرین است و شیرین نیست و دخترم که از بهشت می آید و البته شعر که دیوانه است مثل خودم .

2- جناب آقای شمس آوری لایق دانسته و نقدی را بر مجموعه ی بردگانه با اهرام نوشته اند که خواندنی ست . چندی پیش نیز جناب علی رضا آذراین لطف را در حق بنده روا داشتند که جا دارد از همین جا از هر دوی آنها کمال تشکر و قدر دانی را داشته باشم .

http://www.sardar1.blogfa.com/

http://www.a_ta_ya.persianblog.com/

3- علی اصغر کرمی هم پیاله ی خرم آبادی بنده در پست جدیدش کولاک کرده حتما" بخوانید .

http://www.ivar59.blogfa.com/

4- هادی خوانساری بعد از گرد آوری و چاپ اشعارتقدیمی به چه گوآرا در مجمموعه یی با نام «دوست من چه گوآرا » مجموعه ی شعر تازه ی خود را با نام « تظاهرات تک نفره » چاپ کرده که حتما" بسیاری از عزیزانی که غزل پیشرو را دنبال می کنند آن را تهیه کرده اند . هادی خوانساری در کنار چاپ و نشر کتاب و فعالیت های چریکی خود ، دست به تاسیس موسسه ی ضبط صدا یی با نام « استودیو هاوانا 313 » زده است که به دلیل عدم تبلیغات آنچنانی بنده تازه با خبر شده ام .

صدابرداری ، میکس و مسترینگ ، آهنگ سازی و تنظیم و ساخت تیزر ها و کلیپ ها را انجام می دهد .

۵- و خبری هر چند دیر :

اولین نشریه تخصصی غزل پیشرو:
بالاخره بعد از سالها انتظار اولین نشریه تخصصی غزل پیشروچاپ می شود با نام :

همین فردا بود

شماره اوّل آماده ی چاپ است البته هنوز با ایده آل ما فاصله دارد و نیاز به یاری شما برای شماره بعد دارد! قیمت نشریه 500 تومان است اما خبر خوش آن است که

شماره اول کاملا رایگان است

تمام دوستانی که مسؤولیت جلسه های ادبی و فرهنگی را دارند آدرس خود و تعداد مورد نیاز (حداکثر 25 عدد) را برای جناب آقای موسوی ایمیل کنندتا نشریه به صورت رایگان برای آنها ارسال شود. دوستانی هم که به جلسات دسترسی ندارند آدرس دقیق پستی خود را هرچه سریعتر از طریق کامنت یا ایمیل به ایشان اطلاع دهند تا در صورت باقی ماندن نشریه برای آنها در اسرع وقت به صورت رایگان ارسال شود.

نشریه ی «همین فردا بود» از شماره های بعد فقط برای دوستانی ارسال می شود که حتما فرم اشتراک مجله را پر کرده ، هزینه 3000 تومان بابت یکسال را پرداخت کرده و فرم و فیش را به آدرس مجله ارسال کرده باشند. تیراژ مجله 1000 نسخه بوده اما هدف نهایی ما 5000 نسخه است که قابلیت چاپ مجدد را نیز داراست. کیفیت چاپ فعلا در شرایط بسیار متوسطی ست اما با بازاریابی گسترده و اشتراک شما از شماره های آینده مطمئنا تغییرات بسیار زیادی را هم در شیوه ی چاپ مجله مشاهده خواهید کرد.

۶-شما را دعوت به خواندن چارپاره ی تازه یی می کنم . امید صحبت هایتان چراغ راه شود.

غزل الف میم روز

کنگره ملی شعر ایوار 87

من آخرین ماموت دنیای شما بودم

لای مجله های مـُدت بودم

هی پسر! تو توی گودال افتادی !

سه گانه های نیویورک

چراغ های رابطه تاریکند یا گناهی که محلات آن را نخواهد بخشید

جمهوری کوچک من.. شمس آوری و نقدی بربردگانه .... خبر نشریه غزل پیشرو...وسط برزخ کرج - تهران ...

وسط ِ برزخ ِ کرج – تهران

سر به دیوار / می زنم به جنون

به جهانی که واقعیت داشت

می نشینم به قطره های خون

می نشینم به عکس هایی که

که تو را می گرفت از دوری

از دل ِ مشکلات ِ بدخیمی

که مرا سال ها ست مجبوری

جا لباسی و جزئیات ِ زیر

مشکی ِ عاشقانه ات در باد

سهم ِ سی سالگی ِ دنیایی

که مرا هی به گریه می افتاد

حافظ از پشت ِبوفه با مشروب

خوابهای مرا قدم می زد

عشق و افراط در هم آغوشی

شمس با مولوی به هم می زد

وسط ِ برزخ ِ کرج – تهران

در تنم لحظه هات را می زیست

از ته ِ چشمهات می خواندم

خرم آباد شهر ِ خوبی نیست

سر به راه ِ اداره ها ی / پست

می شد م/ نامه ایی چه سر گردان

مترویی که نیامده می رفت

وسط ِ برزخ ِ کرج – تهران

پر ِ کابوس بود و رویایی

چشم هایی که تر تو را بستم

روز هایی که فکر می کردم

گریه ات می کنم که ... پس هستم

نظریات فلسفی خفه اند

وقت هایی که از تو هم سیرم

منطقی فکر میکنم به جهان

بوی سیگارو گریه می گیرم

بوی سیگارو گریه می پیچد

توی افکار ِ در همت / باران

خسته از هیچ چیز می چسبد

به همین متروی کرج – تهران

دست می گیرم از تنت / دیوار

می زند به سرم صدایت را

گرگ و میشی که پشت پنجره است

می کشد خط ِ چشم هایت را

#

زیر لبهات سایه می پاشید

ساق ِ پاهام شهر را بی خود

روی لبهات شعر ِ غمگینی

از شبم بیت بیت رد می شد

سلام یعنی خداحافظ