بنام خدا

                                               گر غصه ی روزگار گویم

                                                بس قصه ی بی شمار گویم

                                                 یک عمر هزار ساله باید

                                                  تا من یکی از هزار گویم

       مقدمه مال مقامی ها ....

اول : .... دیگر تمام شد ....

روزهای دانشجویی تمام شد و دیگر لازم نیست کتاب هایی را که دوست ندارم، بخوانم .

دوم :  ....  آخرین نفس های طناب ....

اسامی برگزیدگان کنگره ی سایت آدم برفی هااعلام شد و گویا بنده جزو چند نفر برگزیده اول بوده ام . از کم و کیف آن چندان اطلاعی ندارم امیدوارم آثار برگزیده شده لیاقت برگزیده شدن را داشته باشند . اما نکته ی جالبی را که دیدم این بود که مجید عزیزیی که شاعر کنگره ای نبوده و نیست و مثل خیلی ها به خاطر سکه و ... در کنگره ها شرکت نکرده و در ایوار هم به نوعی حقش ضایع شد می آید و در سایت آدم برفی ها جزو برگزیدگان دوم قرار می گیرد که به نظر من نشان دهنده ی توجه به شعر و شعریت در انتخاب آثار بوده و هست .

سوم : واگویه های یک آدم نق نقو ....

خیلی دوست داشتم در جلسه ی نقد گریه روی شانه ی های تخم مرغ شرکت کنم که متاسفانه نشد اما به هر حال مقاله ای نوشته و تسلیم جلسه کردم که می توانید در سایت آدم برفی ها آن را بخوانید .

                                                      نقد گریه روی شانه ی تخم مرغ  

چهارم :.... اعترافات  ژان ژاک روسو....

لینک دو شعر از من :

                                                        وپیش از آنکه خودش را...(عروض)

                                                         مرددر پس زمینه می خوابد(آدم برفی ها)      

پنجم: .... آیا من با ایرج میرزا نسبتی دارم؟!....

آشغال های مهم که برای گرفتن مجوز از اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی حدود شش ماه در صف بود با نزدیک به پنجاه بیت مورد دار !!! برگشت خورد . آن قدر عصبانی بودم که آن را محکم کوبیدم توی سر دبوان ایرج میرزا !!!!

 ششم: .... همه ی ما برابریم اما بعضی ها برابرترند !!!!...( درباره ی کنگره ی ملی شعر ایوار!!!)

خیلی وقت است دیگر به میخچه های پای راستم عادت کرده ام . با آن ها راه می روم و حرف می زنم . عادت کرده ام به خیلی چیز های بد که نمی خواهمشان اما هستند  ، دوستی های جعلی را کمال میل می پذیرم ، باند بازی های رفیقان شعری ام را . می دانم دنیا آنقدر بزرگ هست که می شود گوشه ای رفت و گم شد . به عادت های گند روزانه ام  به دیده ی حسن نگاه می کنم و روز تولد عزیزانم را به راحتی آب خوردن فراموش می کنم . دیگر کرج که می روم برای شاملو شعر نمی خوانم، توی اتوبوس جایم را به آدم های مسن نمی دهم ، خیلی وقت است همه چیز برایم عادی شده است حتا کتاب خریدن و خواندن چنگی به دل نمی زند . گریه کردن و خندیدن  را هم سال هاست فراموش کرده ام .  این ها را گفتم که وقتی در باره ی ایوار می نویسم بدانید نه برای عقده گشایی می نویسم و نه  از کسی کینه ای به دل دارم . اهل نان قرض دادن به پدرم هم نیستم و نبوده ام . این هایی را که می خوانید رویداد ست که در ایوار 87 اتفاق افتاد . ایواری که قبلا" ها خاطرات خوشی از آن با من بود و خرم آباد را با آن دوست داشتم .                                                        

گفته باشم نه قصد تخریب کسی را دارم و نه خدای نخواسته می خواهم به کسی توهین کنم و یا از آب گل آلود ماهی بگیرم .اصراری ندارم باور کنید یا نکنید همینکه می نویسم اگر دروغ یا راست باشد  می دانم باید که روزی یک جایی توی همین

دنیا به خودم و  یک روزی یک جایی توی آن دنیابه خدایم جواب پس بدهم .

می دانم با نوشتن دراین باره یک پست دیگر از پست های غزل الف میم روز را به گند می کشم . اما هیچ چاره ای نیست ...                                                           

خب !بهتر است به اصل مطلب بپردازم :

1-

در ویژه نامه ی پخش شده توسط هیات اجرایی نام دو تن از خرم آبادی ها در لیست دعوت شدگان نیامده بود  و همچنین در لیستی که در وبلاگ کنگره نمایش داده شده بود نیز آنها نبودند من نمی دانم کسانی که شعرهایشان برای داوری دست داور نرسیده چطور یکدفعه برگزیده سوم می شوند !؟ البته یکی از آن دو عزیز گویا یک روز قبل از کنگره اثرش را با وساطت هیات اجرایی به داوران رسانده بود !

2-

شعر برگزیده ی اول کنگره ی ایوار به شهادت منشی کنگره ی دو سال پیش هانای همان شعری بود که در آن کنگره شرکت داده شده بود و دست برقضا جزو مقامی ها هم بوده این درحالی بود که شعر احسان اسکندری که در ایوار چند سال قبل شرکت داده شده بود و جزو تقدیری ها بود رد شده بود و از طرفی شعر مهدی فرجی نیز در کنگره ی شعر بندر عباس همین سال صاحب رتبه شده بود که باز هم در این کنگره شرکت داده شد

3-

هنوز کنگره نفس های آخرش رامی زد که خبر رسید بنده و مجید عزیزی و شهرام میرزایی جزو مقامی های شعر کلاسیک بوده ایم و طبق گفته ی آقای کشوری و تایید امین روشنی زاده به دلیل کسر بودجه ترجیح داده بودند نامی از ما نبرند و یا بایستی تعداد سپید سراهای صاحب مقام خرم آبادی را کم می کردند که به ما برسند ( طبق اقدامی بی سابقه 4 نفر از خرم آباد مشترکا"  برگزیده سوم شدند) .

4-

با جناب آقای نصرت مسعودی یکی از داوران کنگره صحبت کردم ، ایشان فرمودند که چند شعر از شعر های سپید را اصلا" رویت نکرده بودند ، خصوصا" شعر شهریار شهریاری را

6-

بیانیه داوران شعر کلاسیک و سپید مشترک نوشته شده بود و انتخاب شعرها از زمین تا فلک با آثار برگزیده تفاوت داشت ! و اما مثل همیشه از حربه ی سلیقه استفاه شد که آنچه من دیدم نه سلیقه بلکه سیاست بود .

در پایان مدافعان که اغلب هیات اجرایی و برگزیدگان خرم آبادی بودند فرمودند که آثار سایر شرکت کنندگان بسیار ضعیف تر بوده است که اگر این چین باشد باید گفت سطح  کیفی کنگره ی ایوار زیر خط صفر بوده است .

هفتم :

قرار بر این بود که یک روز در هفته جلسه ای دوساعته را به صورت جمع خوانی در تالار بهمن خرم آباد برگزار کنم که گبه دلیل پریشان بودن جمع هیات امنای انجمن شعر خرم آباد فعلا" بلاتکلیف مانده ام . در صورت قطعی شدن آن حتما"در پست های بعدی به جزییات آن خواهم پرداخت .

هشتم :

                             همین فردا بود در سایت آدم برفی ها

نهم :..... هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری ست .....

مثلث ترکیبی را از من در این پست بخوانید . ذکر این نکته ضروری ست که این شعر در دهن کجی به تمام کسانی ست که به فکر می کنند قوالب کلاسیک ما  در امروز جایی ندارند.

                                                  گیــسو به باد داده ی بارانی !

محصـول فصل، فصل پریشانی!

این سیـب هـای نوبر لبنـانی

                                مال تواند و من که خــریدارم

                                 باید که زورکی شده بــردارم

 لبخــندهای قنــد شـکربـارت

شاگردهای بر سر بازارات

دارنــد می رسنــد به انـبارت

                             بگذار تا که دور و بــرت باشم

                               جای درشکه  جای خرت باشم

 بگذار در شراب خودم باشم

مستوجب عذاب خودم باشم

در خانه ی خراب خودم باشم

                               شــرب مدام ! شیر و شکر مــزه

                            جم جم جمیله های تو پس لرزه

 پـــرونده ی سیــاه بـرای من

اشک و گنـــاه و آه بـرای من

این راه اشـــتبـاه بـــرای من

                         توبارقیب  باش   سر وعـده

                          چند رجـب! حوالی ذیقعده  !

 ســرگرم می کنم شطحاتم را

از پشت شیشه چهـره ی ماتم را

پـــر می دهم کلاغ حیاطم را

                         اما نخـــواه بی توخوشم باشـد

                             هر چند، گاه بی تو خوشم باشـد!!

 چمشــت  اشاره ای به تب  انگور

لبهـــات شکر است به هر منـظور

ابــــروت کج کلاه زمانــی دور

                       تاریــــخ شاعران به تــو می نازد

                         دل هـــر کسی که داشته می بازد

 گفتی کتاب عشوه گـری خواندی

شب نامــه ی هزار پری خواندی

عشـــاق را به پنج  دری خواندی

                            پس کو کجاست پنجره ی بازت؟

                          از پشـت جـادر زری ات نازت ؟

 سنگینـــی تو مسیله ی روز است

بازار زرگران به تو مقروض است

جای تو هر کجاست محفوظ است

                                                       لای مجـــــله های مــد زن ها

                                                     توی زفاف  خانه ی مانکن ها

 اصــلا  " قیافه ی بدنی  خیسی

تغییر    ناپذیر     و     دگردیسی

مشغول  پنــبه ای و نمی ریسی

                                                     در لای پای بچــه ی بازیگــوش

                                                    چون دیو سهـمناک ولی خاموش 

 فصلی نبشــته از تـو براین غـارم

فصلی نبشــته از تـو به تـکــرارم

تاریــخ بیهــقی ست که بـردارم

                                                       تا بـــاد عاشـقانه چنــین بـــادا

                                                       تا بــاد عاشــــقانه ، چنین بـــادا

 گیـــسو به باد دادی و در رفـتی

با باسایه ی سرت به سفر رفتی

از خـــانه ام بـــدون خبر رفتی

                                                       تو نیستی  چقدر دلــم تنگ است

                                                     پای درشکه پای خرت لنگ است