سلام
چهارشنبه ی گذته هانطور که مستحضرید جلسه ی نقد کتاب بردگانه با اهر ام بود و با وجود تبلیغات ضعیف و عدم اطلاع رسانی ِ … شاهد حضور یاران همدلی مثل دکتر مهدی موسوی ، علی سطوتی ، مهدی موسوی(دوست عزیز نوشهری ) ، سهند عارف ، محمد فراهانی ، شهرام میرزایی ، حمید سهرابی ، مریم جعفری و عزیزان دیگری بودم که
معرف حضور حقیر نبودند .البته جای امیر مرزبان و علیرضا آذر و هادی خوانساری هم خالی بود که
بسیار مشتاق حضورشان بودم .
همیشه بهانه هایی هست برای تشکر اما :
از دکتر مهدی موسوی تشکر می کنم که شدیدا َ دوستی را از نقد جدا می دانند و عملاَ آن را نشان دادند .
از علی سطوتی عزیز که بدون اینکه برایش کامنت بگذارم آمدند و از صحبت هایشان استفاده کردم .
از مهدی موسوی دوست نوشهری ام که در جلسه حضور داشتند ومثل آب نسبت نزدیکی با هم داریم .
از سهند عارف که شخصیت جذابی داشت و دارد و از صحبت هایش استفاده کردم .
از محمد فراهانی که کاش بیشتر با هم آشنا می شدیم .
از شهرام میرزایی و حمید سهرابی که دیدنشان آدم را یاد خوبی های دنیا می اندازد .
از سرکار خانم جعفری که شدیدا َ مثل هم مغروریم
سایت عروض این هفته روز چهار شنبه ۹ اسفند به نقد و بررسی کتاب « صدای موجی زن » سروده ی
مونا زنده دل و هدی قریشی می پردازد .
و اما نکته ی دیگر اینکه همانطور که مستحضرید چند چاهی از حضور در کنار شما به علت بیماری محروم بودم . از این ببه بعد سعی خواهد شد به کامنت های گذاشته ی دوستان پاسخ داده شود .
و اما بهتر است برویم سراغ شعرهر چند مدتی ست :
نه من سراغ شعر می روم
نه شعر
از من ساده سراغی گرفته است
دو دست شاخه ی بی من پرنده را که پرید
دودست دانه به دانه درخت را که نچید
دو دست که که به دیوار می گرفتم بود
دو دست که که خودش را به میز می کوبید
دودست بسته ی انگشت های ده تایی
شمرده بود خودش را ریاضیات مفید
و هی به زشتی خود پرت می شد از زیبا
و شب ادامه ی اندوه ماه را می چیید
کتابی از کلماتی بد و بدو بدتر
حضور فلسفی ِ فحش خورده ای که جدید ...
بیا قبول کنیم اتفاق افتاده
در فرار به سوی گریز ، بسته ، کلید
میان جاذبه ی چسب های بی برچسب
میان بوی پلاستیک چهره توی اسید
میان وحشت تاثیر مصرف منفی
و بسته ی سفالکــ/« ــسین ِ » تر «س» با تردید
کلافه و عصبی از تو از خودم بن بست
و مشت خوردن ِ دیوار از سر تا کید
: چقدر بوی مرا می دهد سکوتت ، نه ؟!
دیالوگی که فقط حس گریه را با خود...
تنی که چشم ،
فقط چشم بود از اول ...
تنی که چشم فقط توی خاطرات ِ شدید
پرنده ای عوضی توی این قفس مرده
« پرنده ای که یه روزی برام ...»
می فهمید ؟!
صدای سطر به سطر کسی مچاله شده
لباس زرد کثیفی پر از زباله شده
کسی که بودن خود را همیشه «زر » می زد
میان بازی ِ محکوم ِ حکم جر می زد
کسی که فال ورق می گرفت با حافظ
لباس زرد کثیفی که بعد ها: « قرمز»
توقفی عصبی پشت چار راهی که ...
شبیه مشتبه شبه اشتباهی که ...
کسی که بوق فقط بوق ، بوق زد خود را
که راه رفت قدم زد نوشته می شد را
دقیقه ی نودی که شمرد با انگشت
مولفی که خودش را نکشت اما : کشت
سلام یعنی خداحافظ
