سلام

حدود 16 ماه پیش تصمیم به چاپ کتاب بردگانه با اهرام  گرفته شد . چاپ کتابی که غزل هاش یادگار تجربه ی سالهای 82 و 83 در زمینه ی غزل بود . بله تنها تجربه و لاغیر .

هر چند معتقدم  چاپ کتاب آنهم در این زمانه بی های و هوی لال پرست  اعتراف به همسانی با دیگر مولفان است و هر چندهمانطور که می بینید و خواهید دید تغییر نوع نگاه من به غزل و کم لطفی بنده به « غزل کلاسیک » باعث شد تا حدود زیادی در اواسط کار  از چاپ کتاب منصرف شوم . اما  دست به چاپ کتاب زدم  تا من هم مثل خیلی از شاعران هم پیمان شوم تا دهه های سیاه تری را برای شعر و ادبیات خاص رقم بزنم .

همچون دهه های پیشین و حال حاضر  که عده ای با توجه به آرنارشیست بودنشان به بیراهه ای رفتند که حالا دیگر ... و عده ای دیگر هم با شرکت در کنگره های جشنواره ای و موضوعی و داوری در آنها شعریت شعر را تنزل بخشیدند و عده ای نیز تنها به عاشقانه سرایی و دلتنگی های خود پرداختند .

کتاب بردگانه با اهرام بعد از 16 ماه دلخوری و خون جگر خوردن  ومسافرت های خسته کننده والبته با  تهیه کاغذ از بازار آزاد با توجه به عدم دادن سوبسید کاغذبا پشیمانی بسیار به دست چاپ سپرده شد . اما این صحبت ها و درد دلها نی تواند راه فراری باشد برای شاعر این مجموعه . همیشه و هر روز منتظر صحبت و البته نقد این مجموعه از طرف یاران همدلی که به نوعی علاقمند ادبیات هستند هستم .  

 کتاب در 64 صفحه و با 31 غزل و یک غزلمثنوی تهیه شد ه و تفاوت عمده ای با غزل هایی که در این بلاگ شاهد اون بودیدو هستید داره و داشته .کسانی  که علاقمند به  داشتن , و احیانا" نقد کتاب هستند برای  هماهنگی  یا می ل بزنند و یا با تلفن 09166635217  تماس بگیرند 

 ضمنن عزیزان آدرسهاشون رو به این می ل بفرستن :

         در صورت درخواست ۱۰ نسخه نصفه قیمت پشت جلد حساب می شه . ضمنن کتاب دیگری به نام ( لبهای مخترع ) در دست چاپ هس که متاسفانه به دلیل مشکلات مالی همینطور مونده . مطمینا" روی کمک شما خیلی حساب می کنم . شماره حساب ۷۵۷۱۹ بانک صادرات  شعبه ی انقلاب به نام خودم می تونید مبلغ رو واریز کنید . بدون چک کردن حساب کتابو براتون می فرستم  .

 این پست غزلی از این مجموعه و البته غزل تازه ای را با هم می خوانیم

غزلی از «  بردگانه با اهرام »  :

 

کمان به دست گرفته نواده ی آرش

نشسته روی خداحافظ سلام لبش

 

و در ادامه لب و هر چه قرمز خوب است

شبیه من که تو را ...عین و شین ...عطش . آتش

 

تو را چگون به خونند ؟ این پلنگان ؟ ها!؟

که های مه بوبه مه لقای من مه وش

 

بکش به خواب به پلکی که بعد می بستد

مرا که لعنتی هستم مرا که هی تن لش

 

محال ممکنه ای بوده از ازل این زن

 به خانه ای که ندارم چگونه  می برمش ؟

 

نشسته توی سرم می غزل غزل غزلد

که طرزی هم سوسوری بوده است عهد خودش

و اما غزلی روانی :

 

چار پایه کشیده شد اما تو نرفتی ته ِ « فراموشم »

تو نیفتادی از سر ِ خوابم ، تو نیفتادی از «در آغوشم »

 

می کشیده شدم به روی زمین روی سقفی که از خودش می ریخت

یکنفر هی مرا تکان می داد با تلاشی بدون ِ « می کوشم »

 

ترس بودم شبیه وقتی که ، در لباسم فرو فرو می رفت

گنگ بودم شبیه وقتی که ، پنبه کاران پنبه در گوشم ...

 

از سر هفته تا سر هفته پشت ِ  تاریک ِ شهری از بن بست  

گردنم را سه پیچ  می پیچم در طنابی /  سیاه می پوشم

 

در تعارض سکوت می دانست تو «نفهمیدم ِ» بدی بودی

جهل ِ  اجداد ما سرایت کرد به تو / حتا به من که خاموشم

 

من از آغاز مال ِ غم بودم ، من از آغاز سهم ِ تنهایی

تو حریفی که خواجه می فرمود : توی جام شراب ...می نوشم

 

بالش ِ خیس ِ  گریه در بغلم ، شب به شب غرق و غرق  تر می شد

در ته ِ چشمهام می ماسید ، خوابهای همیشه خرگوشم

 

چار پایه  « کشیده می شد را » در «  گره می زد ِ ِ گلو» می دید

سقف درگیر فعل «  می ریزم » سقف خود را« فرافرو »می دید  

 

جنس بویاییم به من می گفت من خودم هستم اینکه می بینی

یکنفر هار سگ شدنهایش با فقط چهره ای که تزیینی

 

یکنفر که که رو به آینه هم به خودش حرف های نامربوط ...

پارادوکس وجود توی عدم قصه ی خنده ای به غمگینی

 

و قطاری که بعد با سرعت گریه را زیر گریه می زد سوت

فعل روی سرش  « خرابم تر » در«  فضاجمله ای» به  سنگینی...

 

تونل وحشتی که از بیرون داخل بازی«  خودم  » می شد

تونل وحشتی که / می بایست روی این چارپایه بنشینی

 

دیدن  عکسهای بی تصویر ربط بی ربط دیگری می شد

یکنفر با دماغ له شده ای زیر صد مشت بستری می شد

 

صورت عکس مردی از یک زن به « تفاوت » فشار می آورد

در حواسی که پرت ترمی شد زور می زد که زود رنجی را ...

 

زور می زد که جایی از تاریخ بیل خود را کلنگ تر بزند :

 « قایم ِ  » دستهایی از دزدی ، روی پنهان خاک گنجی را ـــــ

 

یکنفر که که با خودش می گفت : قبر خود را بکن که تا تا تا

(توی اینجای جای انکارم دستگاه دروغ سنجی را ... )/

 

چار دکتر فشار می دادند  ، به زبانم ، تو را  که بفروشم

 

 *

زیر بالای خود می افتم و تو توی پستوی توی آغوشم

همه چی تحت ِ تحت ِ  کنترل است . من ؟ ! ولی نه ، هنوز بی هوشم

 

 

                         سلام یعنی خداحافظ