| تبليغات | X |
 |
 |
|
| در زندگی همیشه زخم هایی هست مثل وحید نجفی |
|
سلام بگذار ارادتمند و خاکساردوستانی باشم که حسن توجه شان همیشه همراه و مشوق من بوده از دیروز اکنون تا همیشه ی حالا ... در چند پست گذشته ی من با غزل هایی رو برو بودیم که چیزی فراتر از غزل بوده اند (لااقل از لحاظ فرم ) اینگونه سرایش ها را ما در قالب غزل مثنوی و رباعی های پیوسته و ... هم داشته ایم ولی شاید به دلایلی که برای خودم هم روشن نیست ادامه دهنده ای نداشته اند و البته من نیز هیچ ادعایی نسبت به این قضیه ندارم و نخواهم داشت چرا که چنانکه در کامنت هام برای دوستان نوشتم شعر امروز مولد ا ست . این گونه غزل ها ( که شاید باید نامی بر آن نهاد) گاهی به مثنوی و گاهی به چهار پاره و گاهی به .. هر چیز دیگری که ... ممکن است دچار می شوند. مخاطب ، راوی و روایت لحظه به لحظه در آن عوض می شود و با فضای سپید و کلید هایی که در اختیار مخاطب قرار می دهد (بدون اینکه بخواهد این کلید ها را بدهد – بطور ناخود آگاه- )نوشته را در وضعیتی قرار می دهد که مخاطب نمی تواند به طور قطع فتوای عاشقانه بودن و یا سیاسی بودن ویا اصلن غزل بودن آن را صادر کند .چرا که با ایجاد فضای عاطفی اروتیکی و فلسفی و ارجاع مخاطب به ادبیات گذشته مان مخاطب را وادار به تفکر وارجاع به خود درونش میکند . البته قرار نیست همیشه هم همینطور باشد .قرار نیس همیشه به ادبیات گذشته ی ما رجوع کند قرار نیست از لحاظ فرم اول غزل باشد و بعد مثنوی و بعد چهارپاره و بعد... قرار نیست با سپید شروع شود یا با سپید ختم شود . قرار نیست نوع قالب ها از پیش تعیین شده باشند .در هنگام نوشتار و حلول شعر اینها را پیامبرانمان تعیین می کنند . من لزومی نمی بینم که حتمن اینگونه باشد .ما هنوز باشعر های قله های گذشتگان و شعر های معاصرانمان (در حیطه ی غزل ) بهمنی و منزوی به قول دوستان حالمان را می کنیم. پس تجویز این نسخه برای دوستان منتفی ست که حتمن اینگونه به سرایند .که اگر چنین باشد جز سرنوشتی شبیه به سرنوشت غزل های فرم و... نخواهد داشت . اگر به شاعران اینگونه شعر ها و نوع نظرات آنها توجه کنیم می بینیم که آنها ذهن خود را در هنگام سرایش رها از قالب غزل می کنند . باید در برزخ بود برای سرایش اینگونه غزل ها و اگر نباشی چیزی که می نویسی مطمینن تصنعی و نا موفق خواهد بود. پس حضور در برزخ یکی از شرایط آن می تواند باشد . برزخی که در آن عید هیچ مفهومی ندارد و ماهی و هفت سینش را هر وقت که بخواهد پهن کند پهن می کند در باره ی وزن آن هم حرفهایی هست و البته تجربه هایی که باید داشته باشم و البته داشته باشیم که اگر شوقی بود و دستی که دستهایم را بگیرند صحبت خواهم کرد و تنها اشاره می کنم به «استفاده وزنی» که در غزل قبلی آن را خواندید .... حتی سکوت های مخاطب گریز هم حتی تعارفات بفرما عزیز هم درکت نمی کنند درختان شهر من ماشین و بوق و هر چه خیابان هیز هم زیبا نمی شوی و به پایان نمی رسد گه کاری کثافت این مرد چیز هم سُر می خورند ثانیه ها روی ساعتت وقتِ قرار، این همه تردیدِ لیز هم بگذار از کنار ِتو اینطور بگذرند این چادرای گل زری تر، تمیز هم اینجا کمی خیال کن اصلن به توچه که ... شاعر، شعور ِ جامعه اش نیست بی خیال هی قطره قطره اشک برای خودت بریز این آسمان ِ لعنتی ابری ست بی خیال گم شو درون ِگودی سوراخ ِکفش هام با جیب های خالی ِمن پادشاه باش مثل همین جماعت ِنابرده رنج ،گنج فرضیه ی ثواب تری از گناه باش
بگذار پشت ِ فلسفه قایم شوند باز بگذار تا که روح ِمرا را بستری کنند نیچه، فروید، فوکو،دریدا و بعدازین دیوانگان به وقت ِقضا داوری کنند خیام را بریز به رگهای خود شراب فرضیه ای بیان بکن از هیچ چیزی ام شکلی که شرح ِتازه ای از چیستی شده با سینه ام که منتظر ِلمس ِ ( تیزی ام ) ... درکت نمی کنند کسانی که نیستند حتا همان دوچشم که با تو گریستند شبها و روزهای خیابان و کوچه را هی گریه گریه اشک عزیزم بگو چرا ؟ اینجا : فضای سپید هیس و تصویری که : اشکهاش روی گونه هام راه می رود و سلامی که بی جواب ... جای سکوت ِعکس تو در چارچوب ِقاب لبهای سرخ حرف زدن را گذاشتم برزخ شدم قیافه ی بی روح یخ شدم گفتی کلاه بر سر ِ دنیا گذاشتم گفتی تو را برای خودم می گذارم و.. گفتم تو را برای خود ..اما نداشتم- دستی که گونه هاش را پاک کند تصویری که کلمات را ... بخواهد حرف بزند چیزی نگو که طعم ِقوافی عوض شود حافظ شریک ِخلوت ِممنوع ِرز شود یوسف برای بوسه بچرخد و ...(لاالا........) چیزی نگو که بعد زلیخواه را ... اینجا سکوت حرف ِزیادی ست عشق من دی ماه زیر ِ برف ِزیادی ست عشق من بعد از تو پیش بینی وضع ِهوا بد است از حال من نپرس که این روزها بد است به جای تبریک عید فکر ماهی هایی باشیم که بعد از عید قبل از مردن می میرند سلام یعنی خداحافظ
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1384/12/29ساعت 3:45 بعد از ظهر توسط وحید نجفی |
|
