سلام
غزل شناسنامه ی شعر فارسی ست این رابارها و بارها شنیده ایم .... بارها پای نقد اساتید نشسته ایم که آقا جان قافیه اینجا ایراد داره ردیفش چرا این شکلیه و اصلن این محتوا به غزل نمی خوره !!!!
بارها و بارها شنیده ایم که غزل قالب بسته ایه .و دست و پای شاعر رو می بنده . دیگرانی بوده اند که گفته اند : من یه شعر سپید میگم تو بیارش توی قالب غزل !!!!!
بارها و بارها نشسته ایم در محافل دوستانه و بعد از خوندن غزل و کلی به به و چه چه کردنشون گفتن زیبا بود !!قشنگ بود!! که چی...؟
بارها و بارها دلتنگی هامونو غزل کردیم و دیگران خوششون اومده و..که چی؟ حرف از دلتنگی شد
قرار بود نامه ای خصوصی که از طرف خودم( به یه دوست) تازه گی ها نوشته شده بود رو در این پست بزنم که به دلیل اینکه از طرف اون دوست اجازه نداشتم منتفی شد...
سری به وبلاگها میزنم ...خیلی از دوستان که البته معلومه دلشون هم سخت پره یه چیزایی رو به عنوان شعر زیر هم نوشتن ( منظورم به هیچ کس نیست به هیچ کس تاکید میکنم به هیچ کس ) و به عنوان غزل و شعر سپید یا حجم و نیمایی و چه میدونم… به خورد خودشونو ما میدن که چی ؟ قرار بود اون نامه رو بزنم توی این پست که با کمال صداقت بگم بابا ماهم دلمون پره به خدا ماهم دلتنگیم به خدا ما هم تنهاییم به خدا ماهم دوس داریم ساعت ها بشینیم و با خودمون حرف بزنیم ...که چی ؟ اولین مخاطب این حرفها خودمم تاکید میکنم اولین مخاطب این حرفها خودمم...
البته هر کسی مطمینن تعریفی رو پیشه خودش از شعر داره و من نمی تونم بگم شعر چیه . چرا که تنها نظره منه و لاغیر .
قبول دارم این حرفها از سره دلتنگی میتونه باشه . میتونه از سره عقده باشه و هزار چیزه دیگه ...انکار نمی کنم ...
قبول دارم که این حرفها بافلسفه ی پست مدرنیسم در تناقضه ...
بهر حال یادمون باشه که ادبیات میتونه یه چیزه دیگه باشه ...پیش از ما هم آدمایی اومدن و دلتنگی هاشونو نوشتن به عنوان شعر و رفتن و حالا هم اسمی ازشون نیست ..اسمی ازشون نیست چون که هیچ دریچه ی تازه ای رو به سوی نور در ادبیات وا نکردن ..چون زحمت نکشیدن ...چون اونیکه می خواستن ادبیات نبوده ...از این طریق پی دلنگرانی های خودشون بودن و بیچاره معشوق فارسی که باید براشون نقش بازی کنه ... بزرگترین خیانت ها رودر ادبیات و در حیطه ی شعر شاعران به ادبیات زدن و لاغیر .... بهر حال من چرا باید اینا رو بگم که دوستان به خودشون بگیرن ؟ منم باید مثه همه باشم باید چیزی ننویسم که به قبای کسی بر بخوره ... باید سکوت کنم ...؟؟؟!!!!
اینها رو اول برا خودم نوشتم و دوم برا خودم که مواظب باشم ادبیات بی رحم تراز اونه که هرناخالصی رو بپذیره . ...اگه بخوام همینطور ادامه بدم کلی باید بنویسم امیدوارم در پست های بعدی صحبت هایی در باب ادبیات ناب براتون و البته برا خودم داشته باشم...
امیدوارم به نثرم ایراد نگیرین چرا که .... خلاصه امیدوارم به خودمون بیایم و بیشتر روی ادبیات تمرکز کنیم و خیلی حرفای دیگه ...
با غزلی تازه منتظرنقدها و نظراتتون میمونم
بناز و ناز کن اصلا" که سخت طنازی
لبی به قند بیاور پی شکر سازی
نگاه کن به در بسته ای که می بازد
تو را درون خودش تخته نرد در بازی
که هیچ چیز سر جای خود نبوده و نیست
نشسته با زن الکل جناب نا رازی
بیا که خلوت ما بی شراب و حافظ نیست
آهای با توام ای سیب سرخ شیرازی
من از جمیله فقط یک جمیله می خواهم
بزن به چکش خود میز را به من قاضی
بریز قهوه برایم که تلخ شیرینم
بریز قهوه که فرهاد را براندازی
سلام یعنی خداحافظ
