بنام ...

اینبار قراری جز بی قراری نیست ومی نشینم به انتظار تسلیت واژه هاو واژه های تسلیت برای شعر و شاعر که این روزها قحت  است ...تصمیم خودم رو گرفتم ...دیگه هیچ انجمنی پا نمی زارم ، نه به خاطر نقدهاشون ( که البته جای خیلی بحث ها داره ) که به خاطر جوی که از جامعه ی مسموممون به اونجا رسوخ کرده ...خیلی بد ِِِِِِ آدم دچار تهوع از خودش بشه .. و از همه ی چیزاو کسای دور وبرش ...آدمهایی که با اومدن یه نفر که هنوز خودشو ثابت نکرده دست و پاشونو گم می کنن...و شعر که تنهای تنها مونده  ...منو خیلی ها شاعر نمی دونن و بعضی ها هم تردید دارن در شاعر بودنم ...نمی خوام برا خودم جو سازی کنم اما لااقل فک می کنم اگه تا حالا هم جلسه ی رفتم حداقل قسمتی از اون به خاطر کلمه بوده و هست ...اما باید هستو خط بزنم ، آره بوده بهتره. به هر حال این روزا باخودمم قهر ِ قهرم و به روز شدنموبه هیچ کسی اطلاع نمی دم حتی به به دوستای عزیزی که تا امروز تنها م نزاشتن .

واما غزل

دوباره حرف ديازپام وسر... كه مي درديد

دوباره خوردن تاويل متن با ترديد

اتاق توي سرم گيج و ويج مي چر...خو اند…

کتاب آشپزی را…نِ ِ ‏‏‏ِ شصت روي كليد

دري كه باز…كه بسته ..دري كه بسته و باز

(اتاق توي سرم گيج و ويج   مي چرخيد)

رموز دلبري آموختم كه هي دادم

لبي به دلبر لولي وشي كه حافظ ديد

وبعد مولوي آمد نشست و قاطي كرد

كه تن ت تن كه ت تن تن كه شمس و الضحليد

مخنثانه به پايين خود فرو رفتم

چه فرق داشت که نامم وحيده يا كه وحيد ؟

بدون هيچ به پوچي رسيدم از هيچي

خدا از آنور ...ِ خِ ِخِِ ِ خِر مرا چسبيد

……………………………..

……………………………..

نشسته بهتر ازاندوه و آه مي فهمد

سكوت كرده ام اين بيت را كه پانشويد

.    .   .   .     .    .    .    .     .   .    .

.  .     .    .   .  .      .    .       .  .     .

                منتظر میمونم اگر چه به روز شدنمو اطلاع ندادم حتی به خودم ِ خودم

                                           سلام یعنی خداحافظ

سلام و هزا ر حرف نگفته از سر هیچ

خب در پست های قبلی چنانچه تو انجمنمون هم بحث های زیادی شده که چرا قافیه اینطوری میادو اصلن چرا این کلمه اینطوری اومده و اصلن این چه طرز غزل گفتن و به جای غزل گفتن برو یه کار دیگه بکن و از این حرفها ...به هر حال فعلن هیچ حرفی نزنیم و بریم سراغ غزل:

 

 

 

در کدام زن به نطفه می رسم ؟ کدام شب ؟

در کجای بوسه بوسه نوبت کدام لب؟

 

زندگی شروع مرگ تازه ایست بی گمان

اعتراف اینکه هیچ کس نبوده ای...و تب

 

تازه از کجا خبر چه داری از خودم ؟

سالهاست نامه ام نمی رسد به او که شب

 

راه می برد جنوب شهر را درون جیب هاش

دختری که منشی دوکاره ایست در مطب

 

توی ذهن من جمیله بود یا جمیله او نبود ؟اََََه

با زبان مادری من چه کرده این عرب ؟

 

افتضاح...باز هم که بار کج... به منزلش ؟

نه ، می رسد تلاش کن عقب ..جلو ...جلو .عقب

 

توی قهوه سم بریز و وفکر کن نشسته ای

در کنار یکنفر که مست :هی سلام محتسب

 

من هنوز هم فضول این قضیه ام ببین

بوعلی کنار منشی اش نشسته است در مطب

 

 

 

 

 و غزلی دیگر :

 

زیبا کشیده ام سر این سطر را قشنگ

آغوشی از وساطت معشوقه ای چه تنگ

 

کودک به وقت مدرسه و من به وقت تو

ساعت بگیر وموقع تفریح من بزنگ

 

خانم کلیشه است بگویم که ماه شو

خانم کلیشه است بگویم  شب وپلنگ

 

اصلن تو بی شعور ....تر از  من ....ندیده ام

حرفی بزن عزیزم احمق، شعور شنگ

 

این لوله را بگیر که مغزم نشانه است

ارتش بیاور از همه  جای تنت به جنگ

 

من توپ می شوم که تو پرتم کنی وسط

بازی  ؟ : شروع می شود از جدی تفنگ

 

خانم ببخش اگر که لباسم چریکی است

در حال جیم  جاذبه ام در   ق ی   قشنگ

 

ماهی شدم که توی کویرم گذاشتند

بگذار جای قافیه دریایی از نهنگ

 

دنیا عجب معادله ی نامعادلی ست

آنور لبی به بوسه و اینور سری به سنگ

 

درغزل های بالا جنبه های اروتیکی رو در کار دیدین ...یکی از دوستام همیشه این تک مصرع و در مورده کارایی که اینطورین به خودم میگه ( تک مصرع یکی از  غزل هام )

             شعر را به گند می کشم پرنده را به بند

به نظر شما استفاده از جنبه های اروتیکی در کار البته با فلسفیدن ضروری نیست ؟ در جامعه ی امروز ما من معتقدم که مسایل اروتیکی سهم مهمی رو ایفا میکنه و به قولی همه ی ما دون ژوان های ترسویی هستیم که حتی جرات اعتراف به خودمون رو هم نداریم . ویه مسیله ی دیگه که عشق وجود نداره و به واسطه ی شهوتی که در وجود آدما هس در لباس عشق ظهور میکنه .به هر حال اگر این نظر رو هم رد کنیم مطمئنن هر انسانی در طول زندگیش یکبار عاشق میشه ( با نادیده گرفتن بعضی از بعضی ها )اما مسائل و رفتارهای اروتیکی رو همیشه در خودش داره و به طور روز مره براش اتفاق می افته

             منتظر نظراتتون والبته نقدهاتون و البته تر حرفهاتون میمونم ....

                                         سلام یعنی خداحافظ

                                                سلام به همه

ا ینها را در یک روزی یک جای در یک قبلنی گفته ام با معشوقه ی فارسی خودم . وبه اندازه ی باران همین شمال خودمان برایش گریسته ام و همین شیراز نزدیک را پیاده گز کرده ام به عشق حافظ و شاخه ی نبات . سعدی هم گویا بوده...حتمن بوده... .

خیلی در موردقافیه های ای غزل با دوستام بحث کردم و حس می کنم واقعن وقتمو تلف  کردم ....آخه ما چرا باید اینقده ....بماند برای بعد

 

من کیش چشمهات که هی مات حرف می زند

اینطور با زبان اشارات حرف می زند

 

لبخند عاشقانه ترین صحبت است بین ما

از قر مز هنوزه ی لبهات حرف می زند

 

موهات چشمهات و لبت ، در   کتابخانه ها

در هیئت سکوت با کلمات حرف می زند

 

با مادرم نشسته لب حوض در حیاط ، ها

چادر زری چه خوش حرکات حرف می زند

 

حالا بزن بهادر این شهر کاغذی ست

با هر کسی که بی سرو پا ...لات حرف می زند

 

حافظ نشانمان بده سعدی بگو کجاست

معشوقه ای که با ادبیات حرف می زند

 

 

 

و این هم غزل دوم 

 

کمان به دست گرفته نواده ی آرش

نشسته روی خداحافظ سلام لبش

 

و در ادامه لب و  هر چه قرمز خوب است

شبیه من که تو را دوست دارم ای عطش آتش

 

تو را چگونه به خونند این پلنگان ؟ ها؟

که  های  مه بوبه  مه لقای من  مه وش

 

بکش به خواب به پلکی که بعد می بستد

مرا که لعنتی هستم  مرا که هی تن لش

 

محال ممکنه ای بوده از ازل این زن

به خانه ای که ندارم چگونه می برمش ؟

 

نشسته توی سرم می غزل  غزل غزلد

که طرزی هم  سوسوری بوده است عهد خودش

 

سعید احمد زاده یکی از بهترین دوستایی که تا حالا داشتم از همین جا ازش تشکر میکنم به خاطره همه ی خوبیهاش در حقه من..اگر چه وظیفه ی دوستیش بوده  

                            سلام یعنی خداحافظ