بنام او
سلام حرفی تازه و صحبتی نیست جز غزلی تازه برای دوستی که تنهاییهایش را با من می قسمتت
اولین غزل:
:...وناگهانه ای آمد کسی تورا ترساند
:خدا مرا به زمینی که آه...تبعیداند
:به اقرا اقرا زبانت به واژه ها وا شد
:و شرمگاه مرا برگ های توپوشاند
:نخواستی که بخندی به گریه افتادی
:و گریه بودپس از اشکها مرا خنداند
:تمدنی که نمی خواستی که با شد شد
:و کارخانه مرا زیر پای خود ویراند
:به سینه قلب کشیدی به جای خالی عشق
:لبی به بوسه گرفتم که عقل را می راند
:لبی که سر به نوشتت کشید با تردید
:کدام گوش مرا زیر سیلی اش خوا باند؟
چه قدر لعنتی هستیم من ، جهان و تنهایی
و مادرم که مرا از رحم به بیرون خواند
غزل تازه ی دوم
سلیده ام به سلیدن جذامی ام به جذام
بگو شفا به سیاهد چو مادرم به عزام
به ابن ملجم پشت سرت بگو خانم!؟
چه حالی ست نمازیدن تو با قطام
و حرف زن وسط آمد که سیب را چیدم
که سیب حضرت معشوقه بود زن که سلام
نه من که آتش و کولی به رقص می آیند
به مرکزیت تو بردگانه با اهرام
شروع سفسطه ام با فروید زیر شکم
وناگهان غزلی باب حجتی که تمام
وبعد در لزجی از خودم فرو رفتم
فرو فرو تر از اوهام هام در اوهام
کدام فلسفه ناچاری مرا پوشاند
کدام شب دهن از بوسه هام از لبهام؟
چنانکه حس تجاوز به خود مرا لمسید
و کرم ها به سرم ریختند با اقوام
به وقت جاذبه قطام از خودش می گفت
و سیب را نیوتن خورده بود موقع شام
سلام یعنی خداحافظ
