سلام

                                    حال همه ی ما خوب است

                                     اما تو با ور مکن

            خیلی بده آدم هیچ حرفی نداشته باشه بزنه . نه !

             پس میریم سراغه یه غزله تازه

              آه با تو اتاق های عمل می نشستند و راه ...:شوک بدهید...

             من به یاد تو بودم وباران و وشبی که سیاه...: شوک بدهید...

             خب  بگو از کجا شروع کنیم ، ماجرایی که اتفاق افتاد

             که تو درشکل هایی از مرفین توی رگ هام راه...:شوک بدهید...

             آسمانی که در خراشیدن خرخرش را خراش می خوردم

            مثل ویلایمان که رو به شمال ،  ... :  تو رو ارواح ماه شوک بدهید...

            حرفمان توی مترو یادت هست ؟ عصبیدی چقدر این من را

             من بلیطی برای آن دنیا تو بلیطی ب....ر...ا. .آه ...: آه شوک بدهید...

            وسیاست که چیزه خوبی شد که تو را هم شبی بجم حورم

            توی کافه و نامزد بازی ...بوسه ای نا به گاه ...:شوک بدهید...

             بی خودی هی مرا تکان ندهید مرگ من قرن هاست رخ داده

             در جهنم   بهشت   یا    برزخ   مانده ام بین راه ... : شوک بدهید ... 

           از همین چند تن کدامینی با کلاهی وپوزه بند سپید ؟

           باتوام: های عشق ممنوعه ، ای پرستار ماه ... :شوک ندهید .

همیشه باید دعوا باشد با دوستان و نادوستان که آقاجان داروین رو کی میشناسه و اصلن  نیاگارا به ماچه .

من ادعایی ندارم که غزل پست مدرن میگم . اما از طرف همه ی کسایی که دارن تو این زمینه فعالیت میکنن میگم : این نوع غزل، مخاطب بی سوادکه هیچ زحمتی برای بالا بردن سطح درک ومعلوماتش نمی کنه رو  نمی خواد....نمی خواد ...نمی خواد

 

 

 و اما دو غزل تازه :

 

 

 

خاطرم رفته بود گل چیدن ..در خودم عشق را تمرگیدم

ابر ، در چشم آسمان بردم دستها را و بعد ...

                                                      باریدم

 

رنگ قرمز بهانه شد شاید تاگل سرخی ِ خودم باشم

مرگ یعنی همین که من شاعر ...مرگ یعنی که ...هیس/ فهمیدم -

 

آه کوچکترین وحیدم نه! با ضمیری عجیب کوچکتر ،

یکنفر مثل خیلی از من ها {به خودم واژه واژه شاشیدم}

 

ناگهان توی من روانخانه. من فراری شدم که یع/ نیچه ؟

کافکا را با فلیسه رقصیدم  در خیابان فروید را دیدم

 

شعر پیراهن سیاهم شد وختی از ارتفاع...

                     افتادم یاد ِ چیزی که خوب یادم نیست

                                        مثلن آن زنی که عشقیدم

 

ها،زن و عشق ، چیزه خوبی نیس یه کمی اتفاق و بعدن هیچ

هیچ یعنی همین که من هستم ، هستمی که برای فعلن گیج

 

ساندویچی برای من بگذار از دلت سنگ اگر چه خواهم خورد

{سنگ  دیوونه  بستری  بارون} احتمالی که آمبولانسن گیج

 

مقصد ِ ناتمام ِ معلومی ست قرص هایی که خورده خواهم شد

در جهانی که بعد می کوبد:

                   گومپ و گومپ و گرومپ. می فهمی؟؟؟؟؟؟؟

 

خاطرم رفته بود گل چیدن ..در خودم عشق را تمر گیدم

توی آیینه ایستادم و بعد (با فلیسه ، فروید را دیدم)

 

 

 

 

 و اما غزل دوم :

 

دختری با لباسی از تنها

چشم هایی پر از قشنگی ها

 

من خیالات هی برم می داشت

هی خیابان و هی جنون ...لیلا؟-

 

چادرش را سیاه ...سر کردم –

با خیالش همیشه هایم را

 

توی تهران فراری اش خواندند

نیشکر در حوالی ِ کوبا

 

شکل ِ شیراز در شرابم شد

طعم تبریز دادو مولانا

 

کاشفش گاوباز ها بودند

عشق ِ گیتار بود و اسپانیا

 

دختری با لباسی از واژ ه

دختری بالباسی از تنها

 

شعر شد روی سرخی لبهام

السلام و علیک یا...یا...یا....